daytime is nice, you can see things, birds are out, people are at work. but nighttime is, simply better, people look better at night. things are more interesting, you can hide better, you can get lost more easily. and music is different at night. this album is about going out (in nyc and anywhere else). [...] a night out can ideally contain a multitude of experiences, from the celebratory to the despairing, to the conforting, to the frightening, to the conventional, to the transcendent. very simply, to me this record sounds like a night out in new york.

Καινούριος Moby. Στην αρχή, ακούγεται λίγο κάπως, με ξάφνιασε, δεν είχε καμία σχέση με το πολύ καλό Hotel ή με το ανεπανάληπτο Play. Ήταν κάτι διαφορετικό -όπως όλα του τα άλμπουμ έχουν κάτι διαφορετικό-, αλλά και ξένο, έλειπε ο συνεκτικός κρίκος με τα προηγούμενα. Ίσως επειδή, όπως λέει και το Rolling Stone είναι (το πρώτο μισό) εντελώς 80s -κι εγώ τα 80s τα απεχθάνομαι. Από τη μέση και μετά, βέβαια, αποζημιώθηκα, ειδικά το Disco lies και το Sweet apocalypse είναι “συνεπαρτικά”! Γιατί από την μέση και μετά περνάμε στα 90s, που είναι, ε, όπως και να το κάνουμε, η εποχή μου! Το concept πάντως του άλμπουμ είναι σπιρτόζικο. (Δείτε εδώ και εδώ -διαβάστε και το θάψιμο του BBC).

O Moby για μένα είναι ό,τι καλύτερο έχει βγει από την κακή πλευρά του Ατλαντικού τα τελευταία, ας πούμε, είκοσι χρόνια. Ένας τόσος δα ανθρωπάκος, με απίστευτη ενέργεια, αστείρευτη έμπνευση και πολύ ενδιαφέρουσα στάση ζωής. Τα βιβλιαράκια των άλμπουμ του είναι πάντα ένα πολύ καλό συμπλήρωμα στις μουσικές του -περιέχουν λίγες πληροφορίες, αλλά πολύ ενδιαφέροντα κείμενα statements και εικόνες που κουμπώνουν με το άκουσμα.

Πάρτε μια γεύση:

Disco Lies

The stars

Sweet apocalypse

Mothers of the night

και δυο παλιότερα- enjoy!