c'est moi!
Mon alter ego
My today's moody:
ιστορια
Το
-
έκλεισε, αλλά συνεχίζει αλλιώς, αλλού.
-
Η Πάρνηθα ένα χρόνο μετά - από το Οικολόγιο και τον Έλικα.
λεμε τωρα!...
 | psychia στο και τώρα, τι θα κ… |
 | faros στο και τώρα, τι θα κ… |
 | maurochali στο και τώρα, τι θα κ… |
 | Ασμοδαίος στο και τώρα, τι θα κ… |
 | White Filly στο και τώρα, τι θα κ… |
 | Speculoos στο και τώρα, τι θα κ… |
 | harisheiz στο και τώρα, τι θα κ… |
 | JohnyQ στο και τώρα, τι θα κ… |
 | koulpa στο και τώρα, τι θα κ… |
 | Πίκος Απίκ… στο και τώρα, τι θα κ… |
Η πολη της εβδομαδας
Δουβλίνο, 10.05.2008προτασεις
εδώ
και σε περιμένω...καπέλο αναμμένο!
το νέο κατάστημα του Αρκτούρου
στάχτες e-zine
σαλάτα εποχής
Για τον Ελαιώνα
47 comments
Comments feed for this article
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 12:38 μ.μ
jo
Δε θα σχολιάσω - δε θα σχολιάσω - δε θα σχολιάσω….
Είπα να μη μιλάω πολύ….
Άντε να δούμε πόσο θα κρατήσω….
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 12:56 μ.μ
aaduck
Λες να είναι μακρύς, Krotkini μου; Ή στρωμένος με σεξ εντ δε τσίπι, ακριβά ξενοδοχεία, κοτεράκια και εν τέλει με μουσική υπόκρουση
«Σε πλάνεψε η ντολτσε γκαμπανα αυτή που λέν’ ζωή γκαγκά;»
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 1:20 μ.μ
πικος απικος
«Κι αυτοί που μας προδώσανε ανέραστοι να μείνουν(η Μαρία ήταν από πάντα). Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε αυτό έχω μόνο να τους πω τα όνειρα των εραστών (της ανησυχίας) δε σβήνουν».
Κροτ μεγάλο θέμα , και ευαίσθητες χορδές μου έθιξες. Αν θα έκανα κάτι αντίστοιχο σε δικό μου ποστ, θα γέμιζα δεκάδες σελίδες με φωτογραφίες…
«Οράματα , λόγια , πορείες ,δηλώσεις
ακόμη αγωνίζομαι πληρώνω με δόσεις
εκείνους που άλλαξαν πορεία στον χρόνο
εκείνα που αγάπησα και πίστεψα και με άφησαν μόνο».
(Στίχος από ένα τραγούδι μου, ήδη μελοποιημένο και προγραμματισμένο για ανάρτηση λίαν συντόμως σο μπλογκ μου (να κάνουμε και την ρεκλάμα μας με την άδεια σας))
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 1:23 μ.μ
εύη
Τα “βολέματα”, καλό μου αδέρφι, είναι μεγάααααααλη υπόθεση….
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 1:44 μ.μ
manos
Ενα πολύ καλό άρθρο στην Καθημερινή για τις αποστάσεις και τις προσλήψεις του Μάη, είναι αυτό εδώ του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.
Γράφει σε ένα σημείο περίπου τα εξής: Η αποθέωση του ατομισμού φτιάχνει την πιο σύντομη οδό για να φτάσει κανείς από τον αναρχισμό στον νεοφιλελευθερισμό, από τον ναρκισσισμό του αγωνιστή στον ναρκισσισμό του γιάπικου λάιφ στάιλ.
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 1:45 μ.μ
faros
Γειά.
“Απ΄τη ζήση ως τη θανή είν΄ένα μονοπάτι
κι απ΄τον κ@@@ ΄σ το μ@@@@ δυο δάχτυλα και κάτι” !!!!!!!!
Φτου … πιπέρι, μα με τέτοιο θέμα τί να σου πω;;;;;;;;;;;;;
Sorry, krot !!!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 1:47 μ.μ
renata
Τελικά ήταν ένα τσιγάρο δρόμος γι αυτούς! Η χειρότερη ξεφτίλα γμτ.
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 2:13 μ.μ
αλεπού
Μπα, μπα! Γυρίσατε Krot- φίλη της καρδιάς Της……..
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 2:23 μ.μ
μούργος
τι ανεβασες παλι και εκανες μεχρι και το φαρο να αρχισει τα προστυχα;
ειδα τα καλυτερα μυαλα της γενιας μου χαλασμενα απο την τρελλα………
(απο το ουρλιαχτο του γκινσμπεργκ)
αυτους που αναφερεις ηταν απο τα χειροτερα!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 2:40 μ.μ
Stratos
Μόνο που είδα το καφέ πίνστραϊπ κοστούμι του Μπεντίντ έφτασε… μη σχολιάσω το μωβ μπλουζάκι από κάτω από το πουκάμισο (με ανοιχτά δύο κουμπιά κιόλας, μη χάσουμε το “επαναστατικό” μας…). Το φοράν στη Γερμανία όλα τα γιαπάκια όπως διαπίστωσα προσφάτως… μπλιαχ
Τα Αρμάνι της άλλης “επαναστάτριας” δε θα τα σχολιάσω….
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 3:01 μ.μ
Rizobreaker
Σοβαρά ρε Κrotkaya, τι περιμένεις να σχολιάσουμε??
Είναι γνωστή η κατάληξη πολλών “επαναστατημένων νέων” εκείνης της εποχής…
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 3:03 μ.μ
Ιδιαιτέρα γραμματεύς
Χαίρετε κυρία Κρότ,
Όσο σκέφτομαι ότι έκλαιγα όταν άκουγα τη φωνή της στο “Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο…” εξοργίζομαι.
Παίρνουν τα όσα μας είχαν προσφέρει με μεγαλείο ψυχής και τα εξαργυρώνουν με τον χείριστο τρόπο.
Και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό, ή όχι?
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 3:16 μ.μ
Кроткая
Jo, μα γιατί, σε έχουμε φιμώσει ποτέ εδώ μέσα?
Παπίκου, ακόμα πιο σημαντικό από το γκαμπάνα, έχω την αίσθηση πως είναι το ψώνιο για μια θεσούλα μπροστά στις κάμερες, να νιώθεις πως είσια σπουδαίος.
Πίκε, να διαφημίζεστε όσο θέτε στο μαγαζί μας! Δεν μας ενοχλεί καθόλου! Η αλήθεια είναι πως κι εγώ θα είχα ένα σωρό φωτογραφίες να βάλω, ΑΛΛΑ, αν μιλάμε για Μάη, πώς να μη μιλήσουμε για τον κόκκινο Ντάνυ; Κι αναπόφευκτα μετά το μυαλό πάει ντιρέκτ, στην φωνή του ελληνικού Μάη που ήταν Νοέμβρης, αλλά δεν θα κολλήσουμε στο μήνα τώρα…
Χαμένο αδέρφι, καλά, δεν είπα να μείνει και άνεργος κανείς. Αλλά από δουλειά σε δουλειά υπάρχουν διαφορές, ναίσκε?
Μάνο, θα το δω το άρθρο, αλλά ίπως και να’χει, νομίζω πως είπες τη λέξη κλειδί: ναρκισσισμός (και συμφέρον βέβαια).
Φάρε, θα σου απαγορεύσω να μιλάς εδώ μέσα! Δαβάζουν και μικρά παιδιά, ντροπής πράματα!
Ρενατάκι, όντως!
Αλεπούδιους, για λίγο- ξαναφεύγω απόψε! ποιας καρδιάς?
Μούργε, τι σχέση έχεις εσύ μ’αυτούς? εσύ είσαι μικρό κουτάβι!
Στράτο, δεν καταλαβαίνω, δε σου αρέσουν τα συνολάκια του Ντάνυ; Πάντως έτσι εμφανίζεται και ο καθ’ημάς Μίμης! Αλλά όχι σε μωβ. Και, για σε παρακαλώ, τα Αρμάνι είναι πολύ ωραία! (όλα κι όλα, από αισθητική δεν μπορούμε να πούμε, έχουν!).
Ρίζο, καλέ, δεν περιμένω να σχολιάσετε! Σας δίνω άλλοθι να βρίσετε λιγάκι!
Ιδιαίτερα, ωωωωωωω!!! Πόσο χαίρομαι που μας κάνετε την τιμή!
Μπορούμε: να κλείσουμε την τηλεόραση και να αγοράσουμε μερικά ληγμένα γιαούρια, εν πρώτοις!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 3:18 μ.μ
αλεπού
δες στης Νίνας τα σχόλια…
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 3:18 μ.μ
Ιδιαιτέρα γραμματεύς
Αν μπορούμε, λέει!!!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 3:40 μ.μ
Кроткая
Αλεπού, εσύ να τα βλέπεις αυτά που είσαι χαμηλού επιπέδου!
Ιδιαιτέρα, αναρωτιέμαι πώς όλος αυτός ο αξιόλογος κόσμος έχει πέσει στου Μούργου!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 5:01 μ.μ
μούργος
ειμαι ενα πολυ αξιολογο και μορφωμενο κουταβι!
.
ακομη δεν εχεις καταλαβει οτι η λασπη ειναι ενα ξεχωριστο ανοιχτο -για εισοδο και εξοδο- μαγαζι, οπου ελκει και ελκεται απο εκλεκτα και προ παντων ανοιχτα πνευματα.
και μη ξεχναμε, με τιμες ασυναγωνιστες στα ποτα (σταματησαμε τις μπομπες και εχουμε πλεον καθαρα, τοσο που εχει παει το πετρελαιο…
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 5:02 μ.μ
μούργος
ααααααααα, δεν εκλεισα κανενα ματι σε κανενα!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 5:10 μ.μ
renata
“Αξιόλογο και μορφωμένο κουτάβι!”
Για ποια απ΄τις 3 λέξεις να πρωτογελάσω ?
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 5:16 μ.μ
Кроткая
Κουτάβι, οι δικές σου διαφημίσεις είναι αναπεθυμήτες εδώ!
Ρενάτα, κατά κύριο λόγο για το “μορφωμένο”. Ευτυχώς που δεν είπε και “έξυπνο”!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 6:31 μ.μ
ionsan
Γεια χαρά.
Σου στέλνω μια πρόσκληση και ελπίζω να ανταποκριθείς σε αυτή.
Περνα από μένα και θα καταλάβεις…
http://kulturosupa.pblogs.gr/
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 6:38 μ.μ
faros
ρενάτα για το … και !!!
Κροτ ζήτησα συγνώμη που σου έθιξα τα … σεμνά, ωραιότατα, τσαχμπινομπιρμπιλιάρικα … ματάκια σου.
ΕΙΠΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ!!!!!!!
Μην με απαγορέψεις … τότε θα έχω μόνο του … Μούργου, δεν με λυπάσαι … άκαρδο … δεσποινάριο !
Εγώ φταίω που “ανεβάζεις” τέτοια κ@θ@@@α;;;;;;;;
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 6:56 μ.μ
Darthiir the Abban
Το θές σε μπεκερέλ ή σε ρίχτερ;
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 7:00 μ.μ
Nina C
1. Σχόλιο επί του θέματος: Γμστ. (δηλαδή: γάμησέ τα)
2. Σχόλιο επί της Αλεπούς: Η Αλεπού ζήλεψε θανατερά αυτό το “φίλη της καρδιάς μου”, χε χε χε…
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 7:02 μ.μ
plagal
Μην πυροβολειτε τους προδοτες… Απλα αγνοηστε τους…
(θα με παρουν τα κλαμματα
)
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 7:12 μ.μ
a8lios
Γιατί να βρίσουμε μωρέ?
Τζάμπα σάλιο!
Φωτιά & τσεκούρι στους προσκυνημένους!
Α, κανένα ανάλογο βέλγικο φυντάνι δε βρήκες να βάλεις?
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 7:21 μ.μ
το βυτίο
θυμίζω δήλωση του εν λόγω πριν κάποια χρόνια. “αγαπήσαμε την επανάσταση, τώρα αγαπάμε τη δημοκρατία”.
τα γιαούρτια δεν είναι κακή ιδέα.
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 7:23 μ.μ
Кроткая
Ionsan, μερσί, μερσί, οσονούπω! Καλώς όρισες!
Φάρε, καλέ, είναι δυνατόν να σε κόψω εσένα; χο χο χο!!
(σιγά μην αφήσω αποκλειστικότητα στο Μούργο!)
Καμηλιέρη, το γιαούρτι εννοείς; Σε μπαγιάτικο!
Ντόλυ, ακριβώς!
Η Αλεπού είναι πάντα… δεύτερη! χα!
Plagal, τα κλάματα δηλώνουν ήττα! όχι κλάματα λοιπόν! Καλύτερα να διαψεύδονται οι προδότες!
Άθλιε, είναι πάντως καλό να μην ξεχνάμε.
Βέλγικο φυντάνι δεν βρήκα, εδώ έχει κυρίως αυθεντικούς δεξιούς. Αλλά μου δίνεις ιδέα να ψάξω! Θα έχει ενδιαφέρον!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 7:23 μ.μ
Кроткая
Βυτίο, αυτά τα “μεγάλα λόγια μεγάλων ανδρών” είναι που δεν πρέπει να ξεχνιούνται.
Μετά τα γιαούρτια, εισηγούμαι και κλούβια αυγά!
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 8:27 μ.μ
Darthiir the Abban
Μούχλα να βάλω μέσα;
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 8:29 μ.μ
ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ
Πόσο μακρύς είναι ο δρόμος;
Ένα cohiba δρόμος.
“Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι”. Τα χειρότερα δε λένε να ξεκολήσουν από τα φώτα της δημοσιότητας.
Πέμπτη Μάιος 8, 2008 στο 10:07 μ.μ
maurochali
ο “Μάης” (σε όλες του τις εκδοχές) έχασε. Μπορεί να επέδρασε καταλυτικά στις δομές της κοινωνίας που διαμορφώθηκε κατόπιν, το επαναστατικό πρόταγμα ωστόσο ηττήθηκε, τόσο στην Γαλλία, όσο και στην Γερμανία και (κάπως διαφορετικά) στην Ιταλία. Και οι ηττημένοι, όταν δεν σκοτώνονται, πρέπει να επιβιώσουν. Όπως μπορούν και ξέρουν. Ανάλογα με τις επιλογές τους στον αγώνα επιβίωσής τους ως ηττημένοι κρίνονται βεβαίως. Αυτό είναι ένα θέμα σοβαρό, σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν μπορούμε να βγάζουμε την ήττα έξω από την συζήτηση. Ο δρόμος λοιπόν από τα κατειλημμένα εργοστάσια και Πανεπιστήμια και την υψωμένη γροθιά στα οδοφράγματα μέχρι το τηλεοπτικό στούντιο, το χαλαρό σταυροπόδι και το ύφος τιμητή των πάντων μπορεί να μακρύς ή βρχύς περνάει όμως εν προκειμένω από από την ήττα. Μπορεί να μην μας αρέσει να το βλέπουμε, ωστόσο η σκέψη αυτή, με προφυλάσσει τουλάχιστον από το αδιέξοδο μελό. Κι αυτό είναι κάτι.
(ένα από τα μαυραχαλια· δ