Το ξέρω πως είχατε την ευκαιρία να τους απολαύσετε και εν Αθήναις -αν την χάσατε… χάσατε!

Εγώ τους είδα πριν από λίγες ημέρες εδώ και πραγματικά συγκλονίστηκα. Οι άνθρωποι παίζουν χωρίς παρτιτούρες, από κλασικά κομμάτια Bizet, Strauss, Brahms, Mahler και Liszt μέχρι τσιγγάνικες μελωδίες των Βαλκανίων (Mesecina από το Underground αν θυμάστε) -με το ίδιο πάθος, την ίδια ένταση, τον ίδιο σεβασμό και αγάπη στην μουσική.

Στην μουσική που είναι ενιαία και έχει ψυχή και… ναι, μπορεί μια ολόκληρη αίθουσα μιας κλασικής μουσικής σκηνής να χειροκροτάει όρθια και ρυθμικά υπό τους ήχους του Bizet, όπως και υπό τους ήχους ενός ανώνυμου τσιγγάνικου ρυθμού.

Αυτό που ένιωσα εγώ είναι πως σε αυτήν την ορχήστρα από τον βιρτουόζο πρώτο βιολί, μέχρι το τελευταίο μπάσο, είναι όλοι ίσοι, παίζουν με μια ψυχή και μπούσουλάς τους είναι η αγάπη για τις μουσικές τους -και για τα βιολιά και τα κλαρινέτα. Ούτε υποψία της αυστηρής ιεραρχίας που επικρατεί σε μια κλασική ορχήστρα!

Φανταστείτε μία αίθουσα τύπου “Φίλων της μουσικής” του Μεγάρου Μουσικής… σε τρελό κέφι, σε κατάσταση οργιώδους γλεντιού: αυτό το κατάφεραν οι απίστευτοι μουσικοί της Τσιγγάνικης Συμφωνικής Ορχήστρας της Βουδαπέστης.

Διαβάστε τις εντυπώσεις του Xνουδιού από τα 100 τσιγγάνικα βιολιά -δεν έχω να προσθέσω λέξη! Ούτε κι εγώ το πίστευα πως ήμουν τόσο τυχερή! :)

__________________________________________________
Ακούμε:

1. Georges Bizet, Carmen (solist: Sandor Buffo Rigo)

2. Aram Khatchaturian, Sabre dance (solist: Jozsef Csocsi Lendvai)

3. Johann Strauss, Radetzky March (solists: Sandor Buffo Rigo & Jozsef Csocsi Lendvai)

4. Johannes Brahms, Hungarian Dance #5 (solist: Florian Lakatos)