Ένας συμβολαιογράφος σε μια μικρή κωμόπολη ισοδυναμεί με θεσμικό πρόσωπο, αδιαμφισβήτητου κύρους και ηθικής. Ευκατάστατος, επιτυχημένος, με μια αξιοζήλετη σύζυγο και ένα υπέροχο σπίτι. Ένας τέτοιος ήταν και ο κ. Martinaud, ο οποίος, ξαφνικά, κάνοντας την πρωινή του βόλτα, ένα φθινοπωρινό πρωινό, ανακαλύπτει το κακοποιημένο πτώμα ενός οκτάχρονου κοριτσιού. Και φυσικά, σπεύδει να το καταγγείλει στην αστυνομία.

Μερικές εβδομάδες μετά, αποκαλύπτεται ένα δεύτερο πτώμα -και ο συμβολαιογράφος καλείται για μια κατάθεση τυπικού χαρακτήρα. Είναι, φυσικά, υπεράνω πάσης υποψίας -αποτελεί, όμως τον βασικό μάρτυρα. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, η αστυνομία τον καλεί για μία ακόμα -τυπική, θεωρεί εκείνος- κατάθεση. Φτάνοντας όμως, στο τμήμα, ανακαλύπτει πως η στάση των αστυνομικών απέναντί του είναι γεμάτη καχυποψία. Μέσα στις επόμενες ώρες, η κατάθεση μετατρέπεται σε απολογία και ο Martinaud από βασικός μάρτυρας, γίνεται πλέον ο βασικός ύποπτος. Όλα του τα άλλοθι καταρρίπτονται ταχύτατα.

Σε μια ύστατη και απεγνωσμένη προσπάθεια να υπερασπιστεί τον εαυτό του, εκτίθεται ανεπανόρθωτα, ξεδιπλώνοντας όλες τις πλευρές της γεμάτης υποκρισία προσωπικής τους ζωής: ένας γάμος από συμφέρον -που πλέον είναι λευκός, πάλλευκος-, οι συχνές του επισκέψεις στα πορνεία, η κακή σχέση της συζύγου του με την αδερφή του, οι υποβαθμισμένες σχέσεις εντός της οικογένειάς του. Ως εκείνη την στιγμή, όλη του η αξιοπρέπεια στηριζόταν στην κοινωνική του θέση και το άμεμπτο ήθος του. Όχι, όμως, πια.

Παράλληλα, όμως με τον ίδιο, απογυμνώνονται και οι αστυνομικοί: ένας βαρετός γραφειοκράτης, ένας απερίσκεπτος νεαρός που απονέμει την δικαιοσύνη με την βία, ένας καχύποπτος, μικρόψυχος και αποφασισμένος για όλα επιθεωρητής.

Και η σύζυγος. Η κυρία Martinaud εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή, για να στερήσει από τον άντρα της το τελευταίο του άλλοθι, προσκομίζοντας ένα καταλυτικό και αδιάψευστο αποδεικτικό στοιχείο της ενοχής του. Το ίδιο ακριβώς στοιχείο αποδεικνύει περίτρανα την δική της ανύπαρκτη ηθική, την ματαιοδοξία της, αλλά και την απόγνωσή της.

Όταν, χάρη σε ένα τυχαίο γεγονός, η αλήθεια θριαμβεύει, χαρίζοντας απλόχερα τον συμβολαιογράφο την αθωότητά του -εκείνος έχει πια χάσει τα πάντα, η αποκατάσταση του κύρους του δεν του προσφέρει τίποτα πλέον και το τέλος είναι τραγικό για όλους.

Ένα αστυνομικό θεατρικό έργο που καταφέρνει όμως να εμβαθύνει στην κοινωνική υποκρισία, αλλά και στις αγκυλωμένες ανθρώπινες σχέσεις, είναι το Garde à vue. Η μεγάλη επιτυχία του έργου όμως είναι η έξοχη ολοκλήρωση και εμβάθυνση των χαρακτήρων -και βέβαια η πολύ καλή σκηνοθεσία του Olivier Massart, τον οποίο είχαμε θαυμάσει και εδώ. Ο Patrick Deschamps και ο Michel Kacenelenbogen κλέβουν κυριολεκτικά την παράσταση, ενώ και η Laurence d’Amelio (που την ξέραμε από την ταινία Odette Toutlemonde) είναι αρκετά καλή.

Ίσα που προλαβαίνετε, μέχρι τις 26 Απριλίου (ναι ξέρω, στην Ελλάδα θα είναι Μ. Σάββατο, για τους Βρυξελλιώτες το λέω!). Μην το χάσετε!