Εικάζεται ότι “μια ομάδα υπερρεαλιστών μοίρασε πριν χρόνια σε κάποια έκθεση ή χάπενιγνκ το κάτωθι ερωτηματολόγιο”, το οποίο εξελίχθηκε σε μπλογκοπαίχνιδο! Παίρνω λοιπόν κι εγώ το γάντι που μου πέταξε η Πρασινοτάτη και ιδού:

-Γιατί κλαις;
Γιατί ξεράθηκαν οι φακοί μου!

-Γιατί δεν κλαις;
Για να μην σπαταλάω δάκρυα!

-Πού είναι ο βάλτος;
Αχ, εδώ γύρω δυστυχώς.

-Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Το ξυπνητήρι στο κομοδίνο.

-Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Στο μπάνιο μου.

-Περιφρονείς κάτι;
Την βλακεία.

-Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Το “για πάντα” είναι πάρα πολύς καιρός.

-Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Γιατί είναι πολύ δύσκολο να ξεριζωθεί η μανία της ιδιοκτησίας.

-Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Χμ, όχι.

-Do you remember revolution?
Ναι. Ναι. Την βλέπω κιόλας.

-Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Θα ήταν αδύνατο να το ξέρω, γιατί δεν διαβάζω ωροσκόπια.

-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ’ τον πάγο;
Μόνο αν άξιζε στο τζάμι να το υπερασπιστώ.

-Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Νομίζω πως το έχω κάνει, και δεν θέλω να ξανασυμβεί.

-Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ’ το νόμο;
Όχι, με τίποτα. Καλά καλά δεν κυλάει καν με την απειλή της τιμωρίας.

-Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Ναι, σίγουρα!

-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλαίρ;
Και χωρίς τα εκλαίρ, αλλά προτιμώ προφιτερόλ.

-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ’ αστέρια;
Εσύ θα τα κοίταζες;

 -Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Όχι, είναι πολύ μαύρο.

Ποιος θέλει να παίξει;