βγες απ’το κλουβί!

Αντιγράφω από τον Ντοτ (έχοντας επέμβει κατάτι στη μετάφραση!).  

Μεταφρασμένο από εδώ.

“A journey of 10,000 miles begins with a single step” – Lao Tzu

 

Δεν υπάρχει ένα συναίσθημα που να περιγράφει ακριβώς πώς είναι να έχεις κολλήσει σε ένα γραφείο, και ακόμη χειρότερα, σε ένα κουβούκλιο, ενώ ο ήλιος καίει στον καταγάλανο ουρανό. Για 7 χρόνια, σαν θαύμα, κατάφερα να μην πετάξω το τηλέφωνο σε κάποιον, να μην χτυπήσω κανέναν, ή να κρεμαστώ από ένα καλώδιο Ethernet. Όπως όλοι οι υπόλοιποι, ήξερα ότι στην ζωή υπάρχουν καλύτερα πράγματα από το να ξυπνάς το πρωί τελευταία στιγμή και να τρέχεις βιαστικά μέσα στην κίνηση, για να κάνεις πλουσιότερους μερικούς ηλικιωμένους ανθρώπους. Ωστόσο, μια ανώτερη και παράξενη δύναμη με κρατούσε κολλημένο στη θέση μου, επιπλέοντας μέσα σε εταιρικά σημειώματα που μου υπενθύμιζαν ότι πρέπει να αρχειοθετήσω τις αναφορές μου και ότι την Παρασκευή μπορούμε να φοράμε παράξενες γραβάτες.Λογαριασμοί. Πάρα πολλοί. Συνήθως έρχονταν στο γραμματοκιβώτιο μου όταν δεν τους περίμενα. Υπήρχαν όλοι οι “συνήθεις ύποπτοι” όπως ηλεκτρικό, νερό, και μια δόση δανείου για ένα σπίτι τόσο μεγάλο για μένα, που ακόμη δεν είχα δει μερικά από τα δωμάτιά του. Μετά, ήταν όλοι αυτοί οι λογαριασμοί πιστωτικών καρτών που συμπεριλάμβαναν όλες τις αγορές μου στο Ίντερνετ. Ανάμεσα τους, υπήρχαν αγορές gadgets που νόμιζα ότι θα κάνουν την δουλειά μου πιο άνετη. Το κινητό μου μπορούσε να παίζει MP3s, παιχνίδια, ταινίες, και να ανοίγει πόρτες σε άλλες διαστάσεις με το χτύπημα του stylus. Επίσης, οι αγορές συμπεριλάμβαναν καινούργια ρούχα που σίγουρα θα εντυπωσίαζαν τις συνοδούς μου, και λογαριασμούς υπερτιμημένων εστιατορίων που σε κάνουν να αισθάνεσαι σημαντικός. Όντας ένας καλά εκπαιδευμένος σπασίκλας, αποφάσισα να φτιάξω μια απλή λίστα απαριθμώντας τα πράγματα που αγόραζα μέσα σε ένα μήνα. Μετά από μερικούς μήνες, έχοντας ξεχάσει την ύπαρξη του spreadsheet, το βρήκα χωμένο σε μια σκονισμένη άκρη του σκληρού μου δίσκου“Α, ναι… Το θυμάμαι αυτό!” είπα και το άνοιξα. Σχεδόν κατάπια τη γλώσσα μου με το που είδα το περιεχόμενό του!Πράγματα που χρειαζόμουν για την καθημερινότητά μου, όπως ψώνια στο σούπερ μάρκετ και Redbull, ήταν το μικρότερο ποσοστό των εξόδων μου. Όχι μόνο ένα μέρος, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό των αγορών μου ήταν άχρηστες και ασυνείδητες προσπάθειες για να περνάω το χρόνο μου. Μπορούσα να βοηθήσω να σπουδάσει τουλάχιστον ένα παιδί στο κολέγιο μόνο με τον λογαριασμό της καλωδιακής μου – μόνο και μόνο για να δω τον διαγωνισμό καταβρόχθισης χοτ-ντογκ στις 4 η ώρα το πρωί! Γιουχου! Την επόμενη μέρα πήγα στην δουλειά ξέροντας περισσότερα πράγματα από την προηγούμενη, αλλά ήθελα να σιγουρευτώ. Ήμουν απλά πολύ αρνητικός σχετικά με τη δουλειά μου; Άρχιζα να έχω συμπτώματα κρίσης μέσης ηλικίας; Ήμουν έτοιμος να τρέξω να αγοράσω ένα κόκκινο κάμπριο και να τρυπήσω τη γλώσσα μου, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να προσεγγίσω γυναίκες με τα μισά χρόνια μου; Σαν πείραμα, αποφάσισα να μετρήσω τα χαμόγελα που δεχόμουν στο γραφείο και στην καφετερία σε μια μέρα. Εκτός από έναν μισότρελο τεχνικό που κοιτούσε επί μια ώρα την μηχανή του καφέ να γεμίζει για τρίτη φορά την κούπα του χωρητικότητας ενός λίτρου, τα μόνα χαμογελαστά πρόσωπα που είδα εκείνο το όμορφο απόγευμα του Ιουνίου ήταν αυτά που βιαζόντουσαν να βγουν από την πόρτα στο σχόλασμα. Τα πράγματα είχαν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν.Σαν έναν κατάδικο που ανακαλύπτει ένα τούνελ κάτω από το κρεβάτι του, κράτησα τις ανακαλύψεις για τον εαυτό μου και άρχισα να κάνω ένα σχέδιο. Έκανα συνειδητές προσπάθειες να σταματήσω την “αιμορραγία” του τραπεζικού μου λογαριασμού προς άχρηστα παιχνίδια. Όταν ήμουν μόνος, άρχισα να ερευνώ για εξωτικούς προορισμούς στο Ίντερνετ. Σύντομα, είχα αρχίσει να βυθίζομαι στα σχέδια μου για απόδραση. Για 7 χρόνια είχα γίνει ένα ποντίκι βυθισμένο σε μια ατέρμονη κούρσα, και επιτέλους ανακάλυψα ότι κάποιος είχε αφήσει την πόρτα του κλουβιού μου ανοιχτή. Γρήγορα, η ευφορία μου και ο τραπεζικός μου λογαριασμός άρχισαν να φουσκώνουν, και ένα βράδυ σαν τα άλλα, όρισα την ημερομηνία αναχώρησής μου. Η ημερομηνία ήταν 1η Ιανουαρίου 2006. Υπάρχει καλύτερος τρόπος από το ξεκινήσεις την καινούργια χρονιά με μια καινούργια ζωή; Τους έξι μήνες μεταξύ της αφύπνισής μου και της αρχής της χαμηλόμισθης αλλά πολύ ικανοποιητικότερης “καριέρας” μου σαν backpacker, κατάφερα να μαζέψω λεφτά και να πουλήσω το σπίτι μου μόνος μου. Πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του Rolf Poot “Vagabonding” και ανακάλυψα ότι δεν ήμουν μόνος. Πολλοί είχαν περπατήσει το δρόμο αυτό πριν από μένα. Κατά την διάρκεια των meetings, ονειρευόμουν να μένω σε μια οργανική φάρμα, να μαζεύω φρούτα στη λιακάδα, και να γνωρίζω κορίτσια χίππυς που θα σερφάραμε μαζί. Όδευα προς την οικονομική καταστροφή; Η σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, ειδικά όταν άρχισα να αναφέρω τα σχέδια μου στην οικογένεια και τους φίλους μου. Το “Vagabonding” και τα gap years δεν είναι δημοφιλή στις ΗΠΑ, έτσι τα λόγια μου συνήθως δεν συναντούσαν μεγάλη ενθάρρυνση. Δεν με ένοιαζε. Ήμουν αποφασισμένος να μην χαραμίσω τα καλύτερα μου χρόνια της ζωής μου, όσο ήμουν υγιής, βάζοντας χρήματα στην άκρη για τα γεράματα μου, όταν θα ήμουν πολύ γέρος για να τα απολαύσω. Τον Δεκέμβριο, έκανα στον εαυτό μου το απόλυτο Χριστουγεννιάτικο δώρο, αγοράζοντας ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την Μπανγκοκ και έδωσα την επιστολή της παραίτησής μου.Όταν οι τροχοί του αεροπλάνου άφησαν το έδαφος και η μύτη του έστριψε προς τα δυτικά και τον Ειρηνικό, αναστέναξα με ανακούφιση. Ευτυχώς, η 23ωρη πτήση προσέφερε αρκετό χρόνο για “αποσυμπίεση” και εσωτερική αναζήτηση, και το εκμεταλλεύτηκα. Ακόμη δεν είχα ιδέα πού πήγαινα ή σε ποια κατάσταση έβαζα τον εαυτό μου, αλλά πρέπει να ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από το να μαθαίνω καινούρια ακρωνύμια για μια εταιρία που το όνομά της ήταν ένα ακρώνυμο.Καθώς γράφω αυτό το κείμενο, ένας χρόνος ακριβώς έχει περάσει από την ημέρα που έφυγα από τις ΗΠΑ. Γελάω όταν διαβάζω ξανά τις πρώτες σημειώσεις που είχα κρατήσει στο ημερολόγιό μου και σχεδόν κοκκινίζω με το πόσο άπειρος ήμουν. Ακόμη δεν θεωρώ τον εαυτό μου σκληραγωγημένο ταξιδιώτη, αλλά θέλω να μοιραστώ το ξεκίνημά μου με άλλους και να τους εμπνεύσω ώστε να καταφέρουν να βρουν και αυτοί διέξοδο μέσα σε αυτό τον λαβύρινθο. Όλοι μπορούν να το κάνουν, και δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν backpacker που να έχει μετανιώσει για τη απόφασή του να αφήσει πίσω τον “αγώνα για επιβίωση”. Δεν θα αντάλλαζα τις περιπέτειες, τις εμπειρίες και τους καινούργιους φίλους με όλα τα promotions, τα καλωδιακά κανάλια, ή για τις ημέρες παράξενης γραβάτας όλου του κόσμου!