πες το μ’ένα τραγούδι

Με μεγάλη μου χαρά, παίρνω το γάντι από το Παπί, που μου ζήτησε να πω με ποιο/α τραγούδια θα έλεγα “σ’αγαπώ”. Νομίζω πως δεν θα σεβαστώ τους κανόνες του παιχνιδιού, συμφωνώντας με το Παπί ότι “Οι κανόνες είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες για τα παιχνίδια” -άλλωστε, εν προκειμένω, με βολεύει κιόλας.

Επειδή αγαπώ πολύ τη μουσική -και θεωρώ ότι είναι πολύ εκφραστικό να πεις αυτό που θες να πεις με ένα τραγούδι- έχω ήδη πει “σ’αγαπώ” με το παρακάτω (που δυστυχώς δεν έχω σε ηλεκτρονική μορφή -πώς μετατρέπεται κασέτα σε mp3; ευχαριστώ itteli και βυτίο!!!):

Τα χέρια σου, αγόρι μου, τα ζωντανά σου χέρια
ρίχτα στεφάνια δροσερά τριγύρω στο λαιμό μου
Κι από τη νύχτα ως την αυγή σ’ ερωτικά λημέρια
να σου γελάει η νιότη μου να λάμπει τ’ όνειρο μου
 
Είναι αβάσταχτο να φεύγεις σαν δροσούλα κάθε αυγή
φίλα με κι εγώ είμαι φύλλο ολομόναχο στη γη
 
Τα μάτια σου, αγόρι μου, γιατί τα χαμηλώνεις
γιατί πικροχαμογελάς, λιγνό μου κυπαρίσσι
Τον κόσμο τι τον πολεμάς και τον καιρό μαλώνεις
και είσαι σαν το ναυαγό κι εγώ το ερημονήσι

στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
μουσική: Νότης Μαρουδής 
φωνή:Ελένη Βιτάλη
από το δίσκο Ίσως Φταίνε Τα Φεγγάρια (1990)

και με το παρακάτω:

 

Σ’ αγαπώ γι αυτό το μέτρο το σωστό, που ανάμεσά μας
ακροβατεί πότε από εδώ, πότε από εκεί, στη θάλασσά μας
Για εκείνο τ’ άστρο το τρελό που ακολουθούμε
Για ένα άγγιγμα ζεστό, πριν κοιμηθούμε

Γι αυτό το άγνωστο-γνωστό που μας υψώνει
Για της αγάπης τον ιστό που μας ενώνει
Για ό,τι ως τώρα έχουμε ζήσει κι ό,τι ζούμε
Για ό,τι αστείο και σοβαρό μένει να πούμε

Σ’ αγαπώ για όλα αυτά και για άλλα τόσα άγνωστά μου
που δυστυχώς δεν τα χωρούν τα ποιήματά μου
Για κείνο τ’ άστρο το τρελό που ακολουθούμε
Για ένα άγγιγμα ζεστό πριν κοιμηθούμε

Έτσι αγαπώ παιδί, κορίτσι και γυναίκα
και λέω τα θαύματα του κόσμου είναι δέκα
Τα εννιά γνωστά και το άλλο το κρυμμένο
απ’ της αγάπης μου το φως οδηγημένο

στίχοι: Ανθούλα Αθανασιάδου
μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
φωνή: Κατερίνα Σιάπαντα
από το δίσκο Κύκλος (1993)

ενώ, θα μπορούσα και με το παρακάτω:

Ο μ’αγαπας κι η σ’αγαπω σ’ενα κρεβατι ειναι κρυμμενοι
κι αγκαλιασμενοι εχουν σκοπο
να μεινουν ετσι εκει χωμενοι
στομα με στομα κολλημενοι.
Μερες και νυχτες, μηνες, χρονια
ωσπου πια γεροι στα εκατο
να ξεψυχησουν ξαπλωμενοι
σφιχτα-σφιχτα αγκαλιασμενοι
και με το στομα σε φιλι.
Ενα αγγελουδι τους ταϊζει
τους πλενει και τους ξεσκονιζει
μα ο μ’αγαπας κι η σ’αγαπω
δεν βρισκουνε καθολου ωρα
δεν σταματουν ποτε πια τωρα.
Γιατι εχουν στοχο και σκοπο, χιλια φιλια, καθε λεπτο, καθε λεπτο
ο μ’αγαπας κι η σ’αγαπω.

Ο μ’αγαπας κι η σ’αγαπω
εχουν πεθανει πια απο χρονια
και στο κρεβατι αγκαλιασμενοι
εχουν μεινει ξεχασμενοι
στομα με στομα κολλημενοι.
Μα δεν τους βλεπει ανθρωπου ματι
γιατι ειχαν κρυψει το κρεβατι
για να μπορουνε καπου-καπου 
ξεφεύγοντάς του, του θανάτου
να δίνουν, να δίνουν ξαφνικό φιλί.

στίχοι: Μιχάλης Μαρματάκης
μουσική, φωνή: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
από τον δίσκο Ο Μαγαπάς κι η Σαγαπώ (1989)

Καλώ με την σειρά μου όσους θέλουν, να παίξουν!