δύσκολοι καιροί
Το 1978 κυκλοφόρησε ο δίσκος του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, με τίτλο το όνομά του. Από εκείνο το δίσκο, ξεχωρίζω το παρακάτω -σε στίχους Π. Φαλαρά και μουσική Luis Llach- και με αυτό ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του Chumba να αναφέρω ένα ποίημα που να δηλώνει αισιοδοξία και αγωνιστικότητα μαζί.
Αναγνωρίζω πως δεν πρόκειται για ποίημα, αλλά για τραγούδι. Δυσκολεύτηκα, όμως να βρω ποίημα που να καλύπτει τις απαιτήσεις της πρόσκλησης, και έτσι παραποίησα λιγάκι τους όρους της!
Ευχαριστώ το Παπί, χάρη στο οποίο το ποστ επενδύεται ηχητικά.
Όπως και να ‘ ναι ο κόσμος όσα κι αν έχει στραβά
Έστω κι αν μείνω πια μόνος ,πάντα θα φεύγω μπροστά
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά
Όπως και να’ ναι τούτη η γη θα ‘μαι στην πρώτη τη γραμμή
Όπως και τώρα ,τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί
Όπως και να ‘ναι ο κόσμος δε θα σταθώ πουθενά
Δεν καρτεράει ο χρόνος πίσω ποτέ δε γυρνά
Όπως και να ‘ναι ο κόσμος θα τραγουδώ στη ζωή
Για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή
Όπως και να ‘ναι τούτη η γη θα ‘μαι στην πρώτη τη γραμμή
Όπως και τώρα -τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί
Όπως και να ‘ ναι ο κόσμος όσα κι αν έχει στραβά
Έστω κι αν μείνω πια μόνος , πάντα θα φεύγω μπροστά
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν λεύτερη μένει η καρδιά
an psaxneis Lluis Lloch
psakse kai to “i si canto trist” apo to film Salvador
btw protagwnistei o Daniel Bruhl….
Για το αυθεντικό κάντε κλικ παρακάτω:
http://www.youtube.com/watch?v=4Zvz2GJaIqI
Στιχουργικά και με την ασφάλεια του χρόνου, το παραπάνω τραγούδι το θεωρώ το πλέον υποκριτικό που έχει πει ο Παπακωνσταντίνου.
Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα το σιγοτραγουδήσω πότε πότε…(καταραμένα γονίδια!)
Αυτοί οι στίχοι! Αυτοί οι στίχοι αποτελούν ύμνο στην ανθρωπότητα. Το να βλέπεις, να σκέφτεσαι και, κυρίως, να δρας πέρα από τα άλλοθί σου είναι η επιτομή της συνειδητοποίησης απέναντι στην ζωή. Η ζωή μας είναι τόσο πολύτιμη για να τη φυλακίσουμε μέσα στην αδράνεια και τη διστακτικότητά μας. Δεν πρέπει να ψάχνουμε για τις αιτίες που μας κάνουν δυστυχείς, δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο από την ευτυχία. Κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να απορρίψει αμαχητί την ευκαιρία του στην ευτυχία.
Α, εσύ με πήγες πολύ πίσω… Φοράω πράσινο τζάκετ, μακρύ κασκόλ στο λαιμό και βγαίνω για μπιφτέκι με Λοΐζο, στα “Δέκα βήματα στην άμμο”, δίπλα στο Μετροπόλιταν…
αχ αχ εφηβικά ακούσματα…
Η μικρή Λωρέν στο Βελγολιβάδι, αισιόδοξη επαναστάτρια
)))) Σμααααακ
Zappa, θα το ψάξω! ειδικά να πρωταγωνιστεί ο Bruhl τον οποίο έχω λατρέψει! είσαι θησαυρός (και δεν σε έχω ξεχάσει!…).
Μπισκοτάκι, έχεις δίκιο. Αλλά έχω μάθει να αγαπώ τα τραγούδια σαν αυτόνομες υπάρξεις, αλλιώς θα έπρεπε να μην είχα ξανακούσει Θεοδωράκη ή Σαββόπουλο… Με εννοείς, ε? (γονίδια?)
Ρασκόλνικοφ, δεν έχουμε δικαίωμα να παραιτούμαστε, σωστά? δεν έχουμε δικαίωμα να μην κάνουμε το παν για να είμαστε καλά!
Διαστήματα, κάνεις πάντα σαν γεροπαππούς και είσαι απλά 14 χρόνια μεγαλύτερος! πφφφφ…. λούμπεν!
Τούλιπ, χα, όταν είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος εσύ ήσουν έμβρυο κι εγώ δεν περπαρούσα καν ακόμα!! χαχαχα!!!
Μπαρμπούνι, εσύ το έκλεισες το μαγαζί?! τι παρατεταμένες διακοπές είναι αυτές?!
ένας είναι ο παπακωνσταντίνου (ο βασίλης βέβαια!)
Δεν το θυμάμαι αυτό το τραγούδι. Ήμουν αγέννητη το 1978, αφού!
Προς αποφυγη παρεξηγησεων, δε συνδεομαι με κανενα τροπο με την οικογενεια του Παπακωνσταντινου. Απλως αναφερομουν στην αγαπη και στον ενθουσιασμο με τον οποιο ακουω ανταρτικα καθως και τα λεγομενα “πολιτικα” τραγουδια. Ενθουσιασμος που κραταει απο την πρωιμη παιδικη μου ηλικια. Ε, αν δεν ειναι λογω γονιδιων, τοτε τι;
Ντόλυ, ναιαιαια καλάάάάά….
Μπισκοτάκι, α, είπα κι εγώ!
(μπορεί να έχουμε “παρεμφερή” γονίδια! είμαστε μάλλον GMOs!!)
Γιωρίκα, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο σκοτεινό λόγο το wp σε αντιμετωπίζει σαν σπαμ!!!!
(εγώ ξέρω κι έναν άλλο!)
Πολύ ωραίοι στίχοι! Δεν το’ ξερα καθόλου κι ας ήμουν γεννημένη το 1978…
Συμφωνώ με την κυρία Ντόλυ…
Αλεπού! Με εκπλήσσεις!
Πρασινοτάτη μου, η διαφορά είναι πως για σένα ισχύει αυτό…
για το τραγουδι
για τα λογια
για τον τραγουδιστη (προτιμω τον θαναση)
για την επισκεψη
Αχ, γμτ , γιατί με γυρίζετε πίσω σ΄ένα ξεροκέφαλο, απόλυτο κορίτσι που το πίστευε .
Και το χειρότερο(?) είναι πως συνεχίζει να το πιστεύει!
Τη χρονιά που γεννιόμουνα,ε; Δεν το είχα ξανακούσει και μόλις συνειδητοποίησα ότι η γενέθλια χρονιά μου ήτο δίσεκτη…
Δεν καβαλάς κανένα αεροπλάνο, να πάμε Νιόνιο – Παπακωνσταντίνου; Και δεν εννοώ αυτόν που έχεις βάλει στο ποστ…
Και εγώ συμφωνώ με την κα Ντολυ και την Βασίλισσα του Νησιού…
‘οσο για το μαγαζί, απεργία σεναριογράφων, άστα!
Ρενάτα, τουλάχισοτν εσύ παραδέχεσαι πως δεν ήσουν αγέννητη το 78!!
Σκαλιδάκι, ενώ εγώ γεννήθηκα τη χρονιά που πέθανε η Μαρία Κάλλας! Και η αιθέρια φωνή της μετουσιώθηκε στην δική μου ύπαρξη, χαχαχα!
Μπαμπάκη, μμμμ, tempting! κάτι θα κάνουμε και για σας λοιπόν!!
Μπαρμπούνι, φρόντισε να ικανοποιήσεις τα αιτηματα των σεναριογράφων παραυτα τότε!
(το άλλο το αφήνω ασχολίαστο. ευτυχώς που σχολιάζει κι η ρενάτα εδώ μέσα, αλλιώς θα νόμιζαν όλοι πως είμαι η πιο μεγάλη! πιο μεγάλη κι από το Μπαμπάκη που σφυρίζει αδιάφορος!!)
α, Μούργε, σε ξέχασα!
για τα δύο πρώτα :I δεν σε πιάνω.
για το τρίτο συμφωνώ και επαυξάνω!
ποια επίσκεψη?!
Αλίμονο!
Όσο για την “αγέννητη”τι να πω? Καλή ενηλικίωση, κούκλα!
ε, ειπα και γω να αφησω μια φορα ενα πιο πολιτικαλ κορεκτ σχολιο και εγινα ακατανοητος.
)
ας προσεχα!
κροτ, δεν μου λεει τιποτα το τραγουδι, τα λογια και ο τραγουδιστης.
απλα ειπα να πω ενα γεια για την επισκεψη στο μπλογκ σου (ο πραγματικος λογος ηταν μπας και ειχες κανα γλυκο για κερασμα , αλλα πουυυυυυ
Πολύ ωραίο το τραγούδι!Το ακούω κάθε φορά που πάω σε πορεία, εκείνη η στιγμή που βγαίνουμε στο δρόμο και πάιζει πίσω αυτό είναι φοβερή!Μου ρχεται στο νου και καθε φορά που νιωθω οτι δεν την παλεύω άλλο με τόση βλακεί γύρω μου!Αλλά όπως και τώρα, που ναι δύσκολοι καιροι, πάντα πρέπει να φεύγουμε μπροστά..Δε μασάμε!
Εγώ αποθεώνω το σχόλιο σου για το Σαββόπουλο και το μίκη!
(Ο Πανούσης προχτές τα’σπασε, πάνω που με είχαν απογοητεύσει πως θα κλαίω τα λεφτά μου!)
Παρτιζάνα, εμένα πάλι μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια, για αντίστοιχους λόγους…
Πατσιούρι, εμ, άδικο έχω? (κρίμα που θα τον χάσω γμτ…)
Ωραίο κομμάτι μάστορα, είχα πολύ καιρό να το ακούσω – και φυσικά το κλέβω αμέσως!
Α Κρότκι μου, Κρότκι, Κρότκι, Κρότκι,
τι υπέροχοι στίχοι. Και η χροιά του Παπακω εκείνης της εποχής μου φαίνεται εντελώς διαφορετική και απείρως πιο συμπαθητική. Σα να είναι πιο ζεστή ένα πράμα. Ή σα να είναι πιο νευρική και πιο ανήσυχη. Κάτι άλλο, τέλος πάντων…
Νομίζω μερικές φορές toughτίζομαι (με τους στίχους, λέω)
Και θα συμφωνήσω και με το σχόλιό σου όπου φέρνεις για παράδειγμα τον Μίκη και τον Νιόνιο. Αν ήταν να διαλέγαμε ανάλογα με τη «συνέπεια» του επιτυχημένου δημιουργού (μετά την επιτυχία του), φοβάμαι οι επιλογές θα ήταν από λίγες έως ελάχιστες, μία, δύο, τρεις… λέω πολλές;
Έως και καμία στην Ελλάδα μπορώ να πω…
Chumba, ο κλέψας του κλέψαντος!
Παπί, έχεις δίκιο για την χροιά της φωνής, πιο παιδική, πιο ερασιτεχνική, χωρίς επαγγελματισμό.
Έτσι κι αλλιώς, προσωπικά, έχω απομυθοποιήσει εντελώς τους δημιουργούς. Είναι κι αυτοί άνθρωποι, αλλά όχι σαν εμάς, γιατί έχουν και εκείνο το κατιτίς, το ψώνιο, όπως θες πες το. Τη ματαιοδοξία μάλλον. Αλλά όπως τα παιδιά δεν φέρουν ευθύνη για το τι είναι οι γονείς τους, έτσι και τα δημιουργήματα, μπορεί να είναι πολύ αξιόλογα τέκνα αναξίων γονέων.
Στράτο, εγώ θα είχα υπόψην δύο (2) αξιόλογες περιπτώσεις, με συνεπή και σεμνή -ως τώρα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις- πορεία…