Paris II

Όσες φορές κι αν πάει κανείς στο Παρίσι δεν είναι αρκετές. Προσωπικά, δεν ξέρω πια πόσες φορές έχω πάει -ο αριθμός είναι σίγουρα διψήφιος-, αλλά κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούριο και κάθε φόρα, μένει κάτι για την επόμενη. Δεδομένου ότι από το χωριό μας μπορεί κανείς να κάνει εύκολα ημερήσια εκδρομή στο Παρίσι, όταν το Thalys ανοίγει προσφορές, φροντίσζουμε να μην τις χάνουμε.

Αν σκοπεύετε να πάτε στο Παρίσι λίγο πριν τα Χριστούγεννα, φροντείστε να κλείσετε ξενοδοχείο έγκαιρα. Αν δεν το κάνετε, μια ασφαλής λύση είναι τα Accor (αρκετά οικονομικά, εγγυημένα καθαρά και βολικά -καθόλου γραφικά). Εμείς μείναμε στο Mercure στη St Lazare -δυο βήματα από τα μεγάλα καταστήματα (που τελικά δεν επισκεφτήκαμε) και από τον ομώνυμο σταθμό που είναι πολύ όμορφος μετά την ανακαίνηση. Η γειτονιά σαφώς δεν είναι η ωραιότερη, αλλά είναι ευνοϊκά τοποθετημένη για βόλτες.

Το μετρό του Παρισιού είναι μια μεγάλη και σταθερή αξία. Προσωπικά το βρίσκω όμορφο, ακόμα και στις περιπτώσεις που οι σταθμοί του δεν είναι ανακαινισμένοι ή είναι βρόμικοι. Η γραμμή που χρησιμοποιώ κατα κόρον είναι η 4 (Porte d’Orleans – Porte de Clignancourt) -αυτή ήταν που μας οδήγησε και στο Μουσείο Orsay. Βγαίνοντας από την στάση Assembée Nationale, είπαμε να χαζέψουμε λίγο τα πέριξ αξιοθέατα: Assemblée Nationale (Κοινοβούλιο), Place la Concorde με τον Οβελίσκο, εκκλησία της Madeleine (αυτή που μοιάζει με αρχαίο δωρικό ναό), αλλά οι 0 βαθμοί και ο δυνατός αέρας μας έκοψαν η φόρα. Κατευθυνθήκαμε προς το Orsay, που βρίσκεται απέναντι από το Λούβρο και δίπλα στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το Orsay ήταν παλιά σταθμός τρένων και είναι ένα πολύ όμορφο Art Nouveau κτήριο. Καθώς και οι δύο είχαμε ήδη επισκεφθεί τις μόνιμες εκθέσεις (ιμπρεσσιονιστές ζωγράφοι, γλυπτική, διακοσμητικές τέχνες και αρχιτεκτονική), προτιμήσαμε τις προσωρινές. Η πρώτη ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά στη γέννηση του φωτορεπορτάζ και φιλοξενεί φωτογραφίες από το 1840 μέχρι το 1940, τοποθετημένες με βάση τον φωτογράφο, αλλά και θεματικά. Δίνεται έμφαση στο γεγονός ότι από την στιγμή που η φωτογραφία τέθηκε στην υπηρεσία της ενημέρωσης, ήταν πια δύσκολο να θεοποιηθούν πρόσωπα, όπως γινόταν παλαιότερα, αλλά και να αποκρυπτεί η αλήθεια (χμ, αυτό βέβαια μόνο μέχρι την εφεύρεση του μοντάζ και του photoshop). Παράλληλα, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και η αναφορά στην αξία του μάχιμου φωτορεπορτάζ για την ανάδειξη κοινωνικών θεμάτων όπως εκείνο της παιδικής εργασίας -πολύ αξιόλογες οι φωτογραφίες του Lewis Hine που αποτύπωσαν την αλήθεια σχετικά με αυτό το θέμα, αλλά και σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης στο εβραϊκό γκέττο της Βαρσοβίας πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Διαβάζουμε στο site:

Lewis Hine was one of the reformers in America who, at the end of the 19th century decided to take up the struggle against the abuses seen in capitalist society. These reformers used the very means that capitalism had made available: photography, the press and advertising.
For the l’Ethical Culture School of New York, Hine completed his first reportage on the emigrants arriving at Ellis Island, at a time when efforts were being made to reduce immigration. One of his major campaigns was waged against child labour through the Child Labor Committee. The captions of the photographs, detailing the locations and the ages of the subjects, succeeded in making these accounts indisputable.
Similarly, it was an American charity organisation, the Jewish Joint distribution Committee , which in 1919 commissioned a distressing reportage on the living conditions in Poland of Jewish communities who were fleeing the pogroms.

H δεύτερη προσωρινή έκθεση που επισκεφτήκαμε ήταν ένα αφιέρωμα στον Ferdinand Hodler (1853-1918). Ποιος είναι αυτός, θα ρωτήσετε; Και λογικόν, ούτε κι εμείς τον ξέραμε, αλλά είναι ο εθνικός ζωγράφος της Ελβετίας. Ακούγοντας “Ελβετία”, φανταστήκαμε βαρετούς πίνακες με αγελάδες και βουνά. Καμία σχέση. Ο Hodler είναι προπομπός του Ιμπρεσσιονισμού και μέσα στους πίνακές του αποτυπώνει  όλα τα αναπάντητα υπαρξιακά ερωτήματα που τον απασχολούν. Πολύ εντυπωσιακές οι συνθέσεις του Η νύχτα, Η ημέρα και Η αλήθεια. Η συντηρητική ελβετική κοινωνία δυσκολεύτηκε να τον αποδεχτεί, και όσο ήταν εν ζωή βρήκε περισσότερη απήχηση στο Παρίσι, αλλά μετά τον θάνατό του, τον αποθέωσαν και οι Ελβετοί. Ενδιαφέρουσες πληροφορίες και εικόνες, εδώ.

Κλείσαμε την ημέρα μας με καφεδάκι στο Cligny (μετά του εκλεκτού Μαύρου Προβάτου), και με δείπνο στο Saint Sulpice σε καταπληκτικό μοντέρνο ελληνικό εστιατόριο (ο Φοίβος ήθελε να μας κάνει πλάκα, αλλά ευτυχώς το ντεκόρ του εστιατορίου δεν αποτελείτο από παρθενώνες και αφροδίτες!). Σημειώνω δε πως η περιοχή του St Michel (Cligny, Saint Sulpice, Odéon κλπ)  μου είναι πολύ οικεία και αγαπητή πλέον για βραδυνή βόλτα, από το πάλαι ποτέ αγαπητό Marais (που πλέον έχειμια εξέλιξη παρόμοια με του Ψυρρή και η αυθεντικότητα πήγε στα αζήτητα). Κλείσαμε τη βραδιά με μια μεγάλη περιήγηση στο Paris by night σε Christmas spirit: Eiffel, Champs Elysées και τα λοιπά γνωστά και μη εξαιρετέα.

Η δεύτερη και τελευταία μέρα μας στο πανέμρο -πλην όμως παγωμένο- Παρισάκι ξεκίνησε με brunch στο Musée des Arts et Métiers. Με 20 ευρά, μπορείτε να φάτε και να πιείτε όσο θέλετε στο καφέ του Μουσείου και μετά να το επισκεφθείτε ολόκληρο: τροφή πνευματική και σωματική σε τιμή ευκαιρίας! Το Μουσείο αυτό αποτελεί μια περιήγηση στον θαυμαστό κόσμο των τεχνικών και επιστημονικών ανακαλύψεων από τον αιώνα του Διαφωτισμού μέχτι τις μέρες: από τον Lavoisier στον Foucault, από τους αδερφούς Lumières στρην εποχή της ρομποτικής, από το πόδήλατο στο TGV και τον πύραυλο Arianne, από το τηλέφωνο στον υπολογιστή. Μπορείτε να δείτε τις πρώτες γραφομηχανές, τηλέφωνα, φωτογραφικές μηχανές, γραμμόφωνα, τηλεοράσεις, πολύγραφους, offset, super 8, βίντεο, κάμερες -αλλά και αυτοκίνητα, ανεμοπλάνα, αεροπλάνα, αερόστατα (αυτό σε μικρογραφία), ατμομηχανές και πολλά πολλά άλλα. Μπορείτε να παεριηγειθείτε στα εργαστήρια του Lavoisier, του Foucault και του Pascal, αλλά και περιεργαστείτε την εξέλιξη στις τεχνικές της υαλουργίας και της κεραμεικής. Το Μουσείο παρουσιάζει με πολύ επιτυχημένο τρόπο την εξέλιξη της τεχνογνωσίας στους τομείς της φυσικής, της μηχανικής, των κατασκευών, της βιομηχανίας (υφαντική, υαλουργία, σιδηρουργία), των μεταφορών, των επικοινωνιών και της ενέργειας μέσα στα τελευταία 300 χρόνια. Η αλήθεια είναι πως για κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με την φυσική και την τεχνολογία, η έκθεση είναι μεγάλη και οι ερμηνείες όχι ιδιαίτερα επαρκής. Ομολογώ για παράδειγμα πως το ερμηνευτικό βίντεο που παρουσιάζει το πείραμα με το οποίο ο Foucault κατάφερε να υπολογίσει την ταχύτητα του φωτός, δεν ήταν και πολύ σαφές για μένα -αλλά

εγώ είμαι και σκράπας. Όμως, και ο πιο αδαής επισκέπτης αντιλαμβάνεται και μπορεί να θαυμάσει την μεγαλοφυϊα ακριβώς του Foucault, όταν στο τέλος της επίσκεψης βρίσκεται μπροστά στο ίδιο το εκκρεμές του Foucault, το οποίο κρέμεται από τον θόλο της εκκλησίας St Michel, η οποία πλέον αποτελεί την τελευταία αίθουσα του Μουσείου. Το καταστηματάκι -όπως και το καφέ- είναι πολύ συμπαθητικό, ενώ ο ομώνυμος σταθμός του μετρό είναι απλά εντυπωσιακός!

Κλείσαμε τη μέρα μας, με ένα πεντανόστιμο δείπνο στην πολυαγαπημένη Closerie des Lilas -την οποία ταλαιπωρήθηκα λίγο για να ξαναεντοπίσω, αλλά πλέον κράτησα σημείωση: 175, rue de Montparnasse, métro Vavin!

Για τους επίδοξους επισκέπτες, θα ήθελα ακόμα να προτείνω το Μουσείο Marmottan Monet και την έκθεση Χ στην Εθνική Βιβλιοθήκη – François Mitterrand (Φοίβο, όπως κατάλαβες, δεν προκάναμε, αλλά ελπίζω να ξαναέρθουμε πριν τελειώσει!)

 

 

Φωτογραφίες

1/ Μουσείο Orsay

2/ Bois des Frères, Ferdinand Hodler

3/ Ανεμοπλάνο

4/ Το περίφημο Εκκρεμές του Foucault

5/ Assemblée Nationale και στο βάθος ο Πύργος του Eiffel

6/ To Monoprix στο Marais