Μέχρι στιγμής, έχουν διοργανωθεί τρεις καμπάνιες κινητοποίησης μέσω blogs -όλες εκ πρώτης όψεως για θέματα δίκαια και σωστά. Η πρώτη ήταν κατά του Πολύδωρα, η δεύτερη της Διεθνούς Αμνηστείας για την λογοκρισία στο διαδίκτυο και η τρίτη τώρα (σήμερα) με αφορμή την Αμαλία Καλυβίνου και την ομολογουμένως φριχτή περιπέτειά της.

Και στις τρεις προβληματίστηκα πολύ για το αν θα συμμετέχω. Εν τέλει, συμμετείχα μόνο σε εκείνη της Διεθνούς Αμνηστείας -αν και με βαριά καρδιά, διότι πολύ ερεβώδεις φήμες πλανώνται στον αέρα για την οργάνωση αυτή. Συμμετείχα, όμως, επειδή το θέμα ήταν δίκαιο.

Τα άλλα θέματα, δεν είναι δίκαια δλδ;

Για μένα, με αφορμή την τρίτη αυτή blogo-καμπάνια εγείρονται δύο ζητήματα. Το πρώτο είναι γενικό και έχει να κάνει με το κατά πόσον οι blogo-καμπάνιες έχουν νόημα, και κυρίως αποτέλεσμα. Τι είναι τα blogs; Είναι μια συλλογικότητα; Με τι χαρακτηριστικά; Μπορεί να ακούγομαι σαν Κνίτισσα της δεκαετίας του ’80, αλλά, πιστεύω πως αν ο στόχος μας είναι να επιφέρουμε αλλαγές, όχι μόνο να καταδείξουμε τα κακώς κείμενα, σαν δημοσιογραφισκοι του δελτίου των 8, αλλά και να τα διορθώσουμε, οφείλουμε να εξετάζουμε την αποτελεσματικότητα τέτοιων κινήσεων, αλλά και την συλλογιστική που τις κατευθύνει.

Η κίνηση για τον Πολύδωρα, π.χ., για μένα ήταν μια απλή φούσκα -και σαν τέτοια ξεφούσκωσε. Και μηδέν στο πηλίκο. Αν δεν απατώμαι, ο Πολύδωρας είναι ακόμα εκεί και οι ζαρντινιέρες μεταλλάχθηκαν σε πράσινα παπούτσια -άντε με το καλό και σε “πράσσειν άλογα”. Πέραν της επί της αρχής διαφωνίας μου με την κίνηση -που ήταν και ο λόγος για τον οποίο δεν την στήριξα- και η οποία είναι πως, η καταστολή δεν είναι θέμα ενός πρσώπου που τυγχάνει να κάθεται στην καρέκλα του Υπουργού, αλλά θέμα μιας συνολικής πολιτικής, που πλέον δεν έχει καν χρώμα (και το ΠΑΣΟΚ τα ίδια ακριβώς έκανε, και οι επόμενοι τα ίδια θα κάνουν), και άρα ως τετοια πρέπει να αντιμετωπίζεται, αλλά και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, μηδέν εις το πηλίκον, όπως προαναφέραμε.

Η κίνηση προς υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστείας, είχε χαρακτήρα καταγγελτικό και ανάδειξης του προβλήματος, όπερ εντάσσεται στον χαρακτήρα των blogs, όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον, και, παρά τις ενστάσεις και τις υποψίες για την ίδια την οργάνωση, επέλεξα να συμμετάσχω. Δεν περίμενα, προσωπικά, να γίνει κανένα θαύμα και να πάψουν να φυλακίζουν δημοσιογράφους στην Κίνα, αλλά αν μη τι άλλο πολύς κόσμος πληροφορήθηκε τα γεγονότα μέσα από αυτή την καμπάνια, και άρα καλώς καμωμένη.

Το θέμα μου είναι απλά, πως οι πολιτικές και τα κατεστημένα δεν αλλάζουν επειδή δυο χιλιάδες κόσμος, στην καλύτερη, θα ανεβάσει το ίδιο ποστ την ίδια μέρα. Ούτε καν μορφή διαμαρτυρίας δεν είναι αυτό. Για μένα έχει απλώς τον χαρακτήρα μετεξελιγμένης δημοσιογραφίας “από τα κάτω”, και ως τέτοιο καλό είναι, αλλά μην έχουμε και την ψευδαίσθηση ότι κάνουμε τον ηλεκτρονικό Μάη ή την ηλεκτρονική Άνοιξη της Πράγας.

Πέραν αυτών, θυμάμαι εδώ τη Μητσοτάκεια περί Μακεδονίας ρήση και ερωτώ: δυο μήνες μετά, ποιος θυμάται την κίνηση κατά Πολύδωρα;

Ακόμα χειρότερα: σε δυο μήνες, ποιος θα θυμάται την Αμαλία; Είναι πολύ θλιβερό, αλλά σε δυο μήνες, όλοι ΜΑΣ θα αράζουμε στις παραλίες απολαμβάνοντας τα μπάνια του λαού, ενώ πολλοί γιατροί θα κάνουν βόλτες στο Αιγαίο πάνω στα σκάφη τους, τα αγορασμένα με λεφτά από φακελάκια. Και στο προκείμενο, δεν τίθεται καν θέμα πληροφόρησης, διότι ως και οι κότες ξέρουν ότι στο ΕΣΥ πολλοί γιατροί (όχι όλοι, ούτε καν η πλειοψηφία, έλεος!) τα παίρνουν και δεν κάνουν καλά την δουλειά τους.

Άρα; ποιο το νόημα; Δεν υποστηρίζω πως όλα αυτά είναι μάταια, υποστηρίζω πως δεν αρκούν. Αν όλοι εμείς, θυμόμαστε την Αμαλία και όταν ο γιατρός που θα εγχειρήσει τη γιαγιά μας, μας ζητήσει φακελάκι, και αντί για φακελάκι του δώσουμε ένα φάσκελο -και του ρίξουμε και μια καταγγελία στον ιατρικό σύλλογο, οκ! Αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν θα γίνει καν αυτό -για να μην πω ότι, ακόμα και αν το κάνουμε όλοι εμείς, και πάλι αυτό δεν αρκεί για να αλλάξει ολόκληρο το -καλά δομημένο- σύστημα.

Πέραν δε του ότι οι επαναστάσεις δεν γίνονται πατώντας πλήκτρα και γράφοντας σχόλια, ειδικά στο προκείμενο, έχω και μερικές ακόμα ενστάσεις. Επειδή κι εγώ στην Ελλάδα μεγάλωσα και στο ΕΣΥ απευθύνθηκα όταν είχα πρόβλημα υγείας, είτε εγώ είτε οι κοντινοί μου άνθρωποι, και δεν κατέβηκα από τον Άρη, μήπως χάνουμε λίγο το μπούσουλα; Μήπως, όπως συνήθως εν Ελλάδι, η τάση μας προς το αρχαίο δράμα έχει, για μία ακόμα φορά πρυτανεύσει έναντι της λογικής;

Η δική μου εμπειρία από το ΕΣΥ λέει πως, όποτε εξετάσθηκα στα επείγοντα (για καλή μου τύχη, δεν έχει χρειαστεί ως τώρα να νοσηλευτώ), έτυχα άριστης αντιμετώπισης, με μία και μοναδική εξαίρεση στο ΚΑΤ, την πρωτοχρονιά του 2005 -όπου έπεσα σε κάτι γομάρια και όχι γιατρούς. Επίσης, όταν χρειάστηκε να νοσηλευτούν πρόσωπα του άμεσου οικογενειακού μου περιβάλλοντος, ελάχιστες ήταν οι φορές που ζητήθηκε φακελάκι -και όταν ζητήθηκε, δεν δόθηκε.

Αυτό που προσπαθώ να πω δεν είναι  πως όσα καταγγέλονται στο blog της Αμαλίας είναι ψέμματα -αλοίμονο! Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως, με αφορμή την περίπτωση της Αμαλίας, ξαφνικά μας έπιασε όλους μαζί μια μανία και αποφασίσαμε πως όλοι οι γιατροί είναι αλμπάνηδες και κλέφτες και άρα τους ρίχνουμε όλους μαζί στην πυρά. Η δική μου εμπειρία λέει πως οι αλμπάνηδες και οι κλέφτες είναι εξαιρέσεις, όχι λίγες, αλλά εξαιρέσεις και πως οι περισσότεροι γιατροί είναι σωστοί.

Αλλά και οι γιατροί, όπως όλοι οι επαγγελματίες, είναι άνθρωποι όπως όλοι μας. Άρα και αυτοί κάνουν λάθη και ανάμεσά του φυσικά υπάρχουν καθήκια. Αλλά, δυστυχώς τα καθήκια, αν και μειοψηφία, φαίνονται περισσότερο και κάνουν περισσότερη φασάρια.

Επίσης, για να υπάρξει το φακελάκι, υπάρχει ένας γιατρός που το ζητάει και ένας ασθενής που το δίνει. Αν ο ασθενής, αντί να δώσει φακελάκι, τράβαγε μια καταγγελία στον ιατρικό και σύλλογο, και αν αυτό το κάναμε όλοι μας, δεν θα υπήρχαν φακελάκια. Η ευθύνη βαρύνει όλους, διότι άλλωστε και οι κακοί γιατροί, όπως και οι κακοί δάσκαλοι, και οι κακοί οδηγοί, και οι κακοί πολιτικοί, είμαστε όλοι εμείς. Εμείς απαρτίζουμε το κράτος και τον λαό και την κοινωνία.

Και σε κάθε περίπτωση, για μένα ο γιατρός που ζητάει φακελάκι από έναν άρρωστο που πεθαίνει, δεν είναι περισσότερο ασυνείδητος και καθήκι, από τον οδηγό που περνάει με κόκκινο και γκαζωμένος την παραλίακη. Και στην δεύτερη περίπτωση, θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται και πολλοί από εμάς.

Αλλά είναι πιο εύκολο να δημιουργήσουμε έναν αποδιοπομπαίο τράγο και να τον ρίξουμε στην πυρά, κάνοντας δημόσιες καταγγελίες και καμπάνιες, από το να αναζητήσουμε και το δικό μας μερίδιο ευθύνης στην ιστορία -και κυρίως από το να προσπαθούμε να υλοποιήσουμε εμείς πρώτοι τις λύσεις.

Έχουμε μάθει να φωνάζουμε και να διαμαρτυρόμαστε, χωρίς να πράττουμε και χωρίς να προτείνουμε, δυστυχώς. Και πλέον, μαθαίνουμε να διαμαρτυρόμαστε και με τον πλέον ανώδυνο τρόπο. Χωρίς καν να διακινδυνεύουμε ούτε να φάμε ξύλο και δακρυγόνα στη μούρη. Και έχουμε και την πολύ κακή συνήθεια να ξεχνάμε εύκολα και γρήγορα.

Και για να μην παρεξηγηθώ, σε καμία περίπτωση δεν καταφέρομαι εναντίον της Αμαλίας -οι νεκροί δεδικαίωνται. Ο θάνατός της είναι ένα φρικτό γεγονός και τα καθήκια που ευθύνονται γι’αυτόν θα πρέπει φυσικά να τιμωρηθούν. Ούτε και θεωρώ πως η σημερινή καμπάνια είναι κάτι κακό – αλοίμονο, καθόλου κακό δεν είναι. Αλλά, θα ήθελα πολύ να ξέρω πόσοι από όσους ανέβασαν το ποστ, θα συνδράμουν και οικονομικά στην δημιουργία του Παιδιατρικού Ογκολογικού, όπως η Αμαλία επιθυμούσε; Πόσοι θα αρνηθούν να δώσουν φακελάκι, αν τους ζητηθεί, και βρεθούν με την πλάτη στον τοίχο;

Πόσοι θα την θυμούνται, τον Αύγουστο, όταν θα πίνουν φραπόγαλο στην παραλία ή το Σεπτέμβριο που θα επιστρέψουν από τις διακοπές;

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν συμμετέχω στην καμπάνια. Και δεν νομίζω να συμμετάσχω σε blogo-καμπάνιες γενικώς. Προσωπικά, θεωρώ πως οι μάχες κερδίζονται με άλλους τρόπους.

UPDATE

Τρεις ακόμα απόψεις, με τις οποίες συμφωνώ εδώ, εδώ και εδώ.

Και μια κόσμια και “δημοκρατικότατη” αντιμετώπιση προς όσους διαφώνησαν με την μέθοδο και την συλλογιστική, εδώ.