Rock Werchter 2009

work later...

Ο μεγάλος θρίαμβος του φετεινού Werchter ήταν ότι τη βγάλαμε τέσσερις μέρες σχεδόνστεγνοί! Κάποια βαριά σύννεφα που δις μας απείλησαν, τους κάναμε “φου!” και πήγαν να βρέξουν αλλού! Μόνο μία φορά δεν καταφέραμε να αποκρούσουμε μερικά πολύ επίμονα, την Κυριακή το απόγευμα, αλλά μπόρα ήταν και πέρασε (και μάλιστα μικρή και σύντομη)!

Placebo

Έτερο χαρακτηριστικό, το γεγονός ότι τα μεγάλα ονόματα-κράχτες, αυτά που στρογγυλοκάθονται στην βραδινή ζώνη, αποδείχτηκαν κατώτερα των προσδοκιών, σε αντίθεση με την “απογευματινή ζώνη” που μας αποζημίωσε.  (*Εξαιρέσεις: οι Prodigy και οι Metallica που δεν είδαμε, αλλά μάθαμε πως ξεσήκωσαν τα πλήθη.)

όχι, δεν τους είδαμε στο κοινό των Franz Ferdinand!

Τι μας άρεσε:

• οι Placebo: το γνωστό τρίο έπαιξε τα ωραία του και έφτιαξε καλή ατμόσφαιρα, αυτή την κλασική κοψοφλέβικη, αλλά άμα μπεις στο τριπ, περνάς καλά.
• ο Laurent Garnier: αν και δεν είναι ακριβώς το στυλ που μας αρέσει, ο τύπος φτιάχνει ωραίο κλίμα και το’χει το live.
• οι Pendulum: δεν τους ξέραμε, τους μάθαμε όμως. Σκληρό ροκ με ηλεκτρονικές σάλτσες. Πολύ κέφι για όσους αγαπάνε να χτυπιούνται. Να μη μας έπρηζαν και με τα “μην ξεχάσετε να αγοράσετε το cd μας”, θα ήταν καλύτερα.

Bloc Party

• οι Killers: στυλάκι αυθεντικό που αγαπάμε, ωραίο κλίμα, κλασικά αμερικάνικα. Πολύ καλοί στη σκηνή.
• οι Bloc party: έχοντας μια πολύ γενική ιδέα και μην ξέροντας να ονομάσουμε ούτε μισό τους τραγούδι πριν τη συναυλία, περάσαμε πολύ καλά. Το μεγάλο τους ατού, η φοβερή επικοινωνία με το κοινό και οι ωραίες εναλλαγές από τραγούδι σε τραγούδι. Θα φροντίσουμε να τους μάθουμε καλύτερα.
• η Katy Perry: αυτό το κορίτσι έχει μπαμπά πάστορα; Καθόλου δεν του φαίνεται! Υποψιάζομαι ότι το να βάλεις το cd της στο σπίτι σου, δεν θα προκαλέσει ρίγη ενθουσιασμού, αλλά στο live ήταν καλή, κεφάτη και μεταδοτική. Να μην έκανε κι εκείνες τις αμερικανιές του τύπου “I love you soοοοο much, I wanna take you home with me, come with me to California!” -έλεος κορίτσι μου!

Katy Perry

• Franz Ferdinand: top of the top, αλλά δεν είμαστε αντικειμενικοί. Αυτή τη μπάντα την αγαπάμε, είμαστε από κείνους που το Tonight τους άρεσε σχεδόν όσο και ο (ΚΟ ΡΥ ΦΑΙ ΟΣ) πρώτος δίσκος. Ήταν λίγο κουμπωμένοι στην αρχή, αλλά μετά το Dark of the matinée, το πράγμα πήρε άλλη τροπή, ο Alex ξύπνησε επιτέλους και το κέφι άναψε: Take me out, Ulysses, Can’t stop feelin’, This fire τα highlights, όσο και η ψυχεδελική απόπειρα στο τέλος που κόστισε το σπάσιμο των ντραμς!! Μικρό φάουλ: το σπάσιμο κόστισε, γιατί αρνήθηκαν να παίξουν το Jacqueline χωρίς ντραμς -αλλά, ντάξει, τους το συγχωρούμε!
  Μία ώρα ήταν πολύ λίγη και μας έλειψε το Darts of pleasure. Θα τα ξαναπούμε μαζί τους το Νοέμβριο στην Αμβέρσα!
• Kaiser Chiefs: “Νου σόμζ Κάιζερ Τσιφς” με απίθανο μπρίτς άξεντ! Πολύ γέλιο, αλλά και πολύς χορός και πολύ κέφι και οι τύποι είναι θεοπάλαβοι! Και, κυριολεκτικά, χιλιάδες, μα χιλιάδες κόσμος!!! Ruby-Ruby-Ruby!
• Röyksopp: αυτοί οι ψυχεδελικοί Νορβηγοί με τα ηλεκτρικά βιολιά είναι μαγεία. Ακόμα και χωρίς να έχουν ιδέα από το ρεπερτόριό τους (όπως εμείς), ακόμα και μετά το χοροπηδητό στους Kaiser Chiefs, εκατοντάδες κόσμος στήθηκε να τους ακούσει. Υπερβολικά ζωντανοί για σκανδιναβοί (ευτυχώς που οι τρεις από αυτούς είναι όσο πιο ξανθοί γίνεται, και πείθουν για την καταγωγή τους από το μακρινό Tromsö). Πολύ εντυπωσιακά τα φωνητικά της ξανθιάς κυρίας με τις κοτσίδες.

Franz Ferdinand

Θάψιμο:

• οι Oasis: τα αδέρφια Gallagher με άσπρα μαλλιά! Κι έδιναν την αίσθηση ότι “ποινήν εκτίουν”, σα να βαριόντουσαν που ήταν στη σκηνή και είχαν μπροστά τους καμιά τριανταριά χιλιάδες κόσμο -σα να σκέφτονταν “τι θέλουν τώρα όλοι αυτοί εδώ;”. Αυτοί φταίνε που δεν είδαμε τους Prodigy, νυστάξαμε αφού!
• οι Coldplay: παραλλήρημα από πολλές χιλιάδες φλαμανδά 15χρονα. Μα τι ακούνε αυτά τα παιδιά; Με εξαίρεση τα σουξεδάκια, μας φάνηκε ότι ακούγαμε συνεχώς το ίδιο τραγούδι: σχεδόν αυτά που παίζουν τα μεγάφωνα των σούπερ μάρκετ. Πλήξη.
• η Lady Gaga: έλεος! η Μπρίτνυ στην -ας πούμε- ροκ εκδοχή της. Καρακιτσαριό και ο θεός να την κάνει μουσική!

Ο γελαστός λουκουμάς

Εκτός συναγωνισμού:

• οι Limp Bizkit: ουρλιαχτά, ρόπαλα, σπήλαια και τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά και τα death τατού πήραν εκδίκηση! Αν και προτιμάμε να υπάρχουν και τρεις σταγόνες μελωδίας στα ακούσματά μας, οι τύποι είναι σχεδόν καλτ!
• η Grace Jones: ζει ακόμα και τραγουδάει φορώντας τάγκα κορμάκι και 80s κιτσάτες εσάρπες, μάσκες και καπέλα τύπου Γκωτιέ! Η φωνή της αναλλοίωτη σχεδόν. Αν και δεν είναι το καλύτερό μου, θα’χω να λέω στα εγγόνια μου ότι την είδα live!

Nine Inch Nails

• Nick Cave: είδαμε πολύ λίγο, γιατί από την άλλη έπαιζε η Katy. Με επιφύλαξη, γιατί φτάσαμε πολύ αργά για να μπούμε στο κλίμα, θα λέγαμε πως μάλλον του πάνε καλύτερα οι μικρότεροι κλειστότεροι χώροι από τη μεγάλη σκηνή ενός ανοιχτού φεστιβάλ.
• Nine Inch Nails: επιτυχέστατη η επιλογή των διοργανωτών να παίζουν οι ΝΙΝ πριν τους Metallica. Ό,τι έπρεπε για τους πολλά βαρείς μεταλλάδες. Not my cup of tea, αλλά είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η ενέργεια που καταναλώνουν τα απίστευτα αυτά άτομα πάνω στη σκηνή. Και, οκ, δεν είναι σκέτος θόρυβος με ρυθμό, όπως συχνά συμβαίνει στη μέταλ.

Röyksopp

ηλιοβασιλεμα

Γενική παρατήρηση:

Όταν ο μέσος όρος ηλικίας γύρω σου είναι κάτω των 20, πώς νιώθεις βαδίζοντας ήδη στην τέταρτη δεκαετία της ζωής; Πόσο χάλια είναι να πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται “Μα, τι ακούνε αυτά τα πιτσιρίκια σήμερα;”.
Τελικά, μάλλον όχι πολύ, αφού περάσαμε καλά και θα το ξανακάνουμε -αν δεν πάμε αλλού του χρόνου.

Kaiser Chiefs

τετραήμερο εορταστικών εκδηλώσεων

 

 

 

 

 

 

[κλικ στις εικόνες]

[τα λέμε από βδομάδα]

Η θάλασσα στο Βορρά

Πρωινο και θεα στον κηπο

Το Zeeland είναι η νοτιότερη χερσόνησος της Ολλανδίας. Είναι μια όμορφη περιοχή, γεμάτη φύση, γραφικά χωριουδάκια, μικρά σπιτάκια με όμορφους κήπους και τεράστιες, πράσινες ,μονότονες, επίπεδες εκτάσεις. Για μας τους Βρυξελλοχωριού είναι ό,τι η Χαλκιδική για τους Θεσσαλονικείς, ό,τι η Χαλκίδα για τους Αθηναίους, ό,τι η Νορμανδία για τους Παριζιάνους. Το’χετε, έτσι;

Μερος του κηπου

Όταν μάλιστα το θερμόμετρο πιάνει τους 30, με την ελάχιστη δυνατή υγρασία, χωρίς βροχή, με ένα γαλανό ανέφελο ουρανό… εκτός από το ότι δεν πιστεύουμε ούτε στα μάτια μας ούτε στην τύχη μας, παρατάμε την (ας πούμε) μεγαλούπολη και παίρνουμε τους κάμπους (βουνά στην Ολλανδία δεν έχει).

Goes

Τι μπορεί να κάνει κανείς, λοιπόν, στην Ολλανδία, και δη στο Zeeland; Πώς μπορεί να περάσει ένα σαββατοκύριακο στας εξοχάς; Ου, ένα σωρό πράματα, 24 ώρες δεν φτάνουν όταν θες να χαλαρώσεις.

Πισινα πριβε - Goes

Προετοιμασία πριν την αναχώρηση:

• μουσικές (αρκετές για 1, άντε 1,5 το πολύ ώρα στο αυτοκίνητο)
• βιβλία (πολλά)
• χρήματα (όχι πολλά)
• καλή διάθεση πάνω από όλα
• μαγιώ (ω, ναι!), κοντομάνικα, σορτσάκια, σαγιονάρες (μην ξεχάσετε την πετσέτα για τη θάλασσα, όπως -σχεδόν- πάθαμε εμείς)

Ανθη στο παρκο του Goes

Στην ιστοσελίδα των ευρωπαϊκών b&b (bed and breakfast, τουτέστιν “ενοικιαζόμενα δωμάτια”), βρίσκετε το ιδανικό δωμάτιο. Οι τιμές για την περιοχή που μας ενδιαφέρει εδώ, κυμαίνονται από 45 ως 100 ευρώ (για δύο ή τρία άτομα). Αυτή η τιμή στην περίπτωσή μας ήταν πιο κοντά στα 45 ευρώ και περιλάμβανε ένα σπιτάκι με κήπο (+τηλεόραση, dvd player, cd player, κουζίνα με όλα τα κουζινικά, πρωινό πλουσιότατο -εννοείται μπάνιο, τραπεζαρία, διακόσμηση, πετσέτες, σεντόνια και τα συμπαραμαρτούνται απαραίτητα για την επιβίωση), μια συμπαθέστατη σπιτονοικοκυρά, απόσταση 20 λεπτών (με τα πόδια) από το λιμανάκι και ονειρεμένη ησυχία. Bonus τα πουλιά που μας ξυπνούσαν το πρωί.

Αγωνας κωπηλασιας στο παρκο - Goes

Φτάνοντας επί τόπου, μάθαμε πως συμπέσαμε με:

• το σαββατοκύριακο της γιορτής του θερισμού
• τον διαγωνισμό τοπικής μπάντας στο κοντινό Goes

Εξι χηνο-οικογενειες κανουν καμπινγκ στο παρκο

Tιμήσαμε μόνο το δεύτερο και δεν το μετανιώσαμε: οι μπάντες που συμμετείχαν ήταν όλες ερασιτεχνικές, διέθεταν η καθεμιά την “έμφάνισή” της (όπως στο ποδόσφαιρο!) και αστεία ονόματα! Έπαιζαν από “μουσική ασανσέρ” ως rock’n'roll, ακόμα και 80s. Ό,τι πρέπει για να συνοδεύσεις την μπύρα σου, καθισμένος στο πλησιέστερο καφέ.

Εξι χηνο-οικογενειες κανουν καμπινγκ στο παρκο

Ακόμα, νοικιάσαμε ποδήλατα και κάναμε μια μεγάλη βόλτα στην -εντελώς επίπεδη, και γι’αυτό ιδανική για ποδηλασία καπνιστών!- ολλανδική εξοχή, φάγαμε αστακούς και ψάρια (60 ευρώ όσο αστακό θες -à volonté το λεν αυτό οι κουτόφραγκοι) στο καλύτερο εστιατόριο του χωριού πάνω στο λιμανάκι και ήπιαμε άπειρες μπύρες. και στο τέλος πετύχαμε την παραλία του Yerseke (εγώ το Yerseke το ήξερα ως παραδοσιακό τρόπο παρασκευής μυδιών: να που είναι και χωριό).

Η μπαντα του Ροζ Πανθηρα συμμετειχε στο διαγωνισμο του Goes

Η παραλία αυτή είναι τυπική της περιοχής, τεράστια και αμμουδερή. Όταν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος, η θάλασσα είναι γκρι /μολυβί / καφετί. Όταν ο ουρανός είναι γαλανός, η θάλασσα είναι μπλε κανονικό, όχι κρύα (πιο ζεστή από της Μυτιλίνης πάντως!) και ο ήλιος προκαλεί ένα ωραιότατο κάψιμο στην πλάτη που δεν σου επιτρέπει να κοιμηθείς ανάσκελα για δυο με τρεις μέρες.

Κηπος στο Wolphersdijk -και μελισσάκι σε λουλουδάκι

Στις δύο ώρες που ξεροψηθήκαμε κάτω από τον ολλανδικό ήλιο, είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε το φαινόμενο της παλίρροιας: τα νερά της θάλασσας να ανεβαίνουν αργά αλλά σταθερά και να καλύπτουν σιγά σιγά μέρος της αμμουδιάς. Οι ντόπιοι πάλι δεν έδιναν σημασία, μαθημένοι καθώς είναι. 

Στα highlights της βόλτας:

• τα έξι ζευγάρια χήνες με τα μωρά τους στο πάρκο του Goes: οι γονείς τοποθετημένοι στρατηγικά γύρω από τη μάζα με τα μωρά -που βρίσκονταν στο κέντρο- περιπολούσαν κυριολεκτικά ετοιμοπόλεμοι τα πέριξ. Δεν τολμήσαμε να πλησιάσουμε πολύ!
• τα τρία (3!) ελληνικά κεμπάπ στο Goes! 
• τα κάθε λογής πετούμενα που κοσμούν τον βιότοπο του Wolphensdijk
• το ποδήλατό μου που ήταν πάρα πολύ ψηλό (αν και το πιο κοντό από όσα διατίθεντο: οι Ολλανδοί είναι οι ψηλότεροι άνθρωποι στον κόσμο, σε αντίθεση με μένα! ).

Η παραλια στο Yerseke -προσοχη στην παλιρροια!

Το καλοκαίρι είναι πολύ θερμή περίοδος (πλέον και κυριολεκτικά!) κι έχουμε πολλά (φεστιβάλ κ.ά) να κάνουμε. Οι κανονικές διακοπές αργούν ακόμα, αλλά το βλόγιν θα περάσει μάλλον σε δεύτερη μοίρα. I’ll keep an eye on you, though!

Αποψη της παραλιας στο Yerseke

[Μούργε, η καινούρια μηχανή τα σπάει, έτσι, πες, πες!!]

Ζητείται Δήμαρχος

Η γελοιογραφία σου Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή είναι “δάνειο” από τον John Black, www.mementumvivere.blogspot.com

Με την παράκληση να δημοσιευθεί/μεταδοθεί/καλυφθεί δημοσιογραφικά

“Ψάχνουμε Δήμαρχο”

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Το πρόβλημα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας δεν είναι πρόβλημα μεταναστών – είναι πρόβλημα ανεξέλεγκτης λειτουργίας παράνομων κυκλωμάτων, με την “ύποπτη” ανοχή της πολιτείας.

Οι κάτοικοι, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και στις γειτονικές περιοχές ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα έχει πολιτική προστασίας των μεταναστών, θα “μπει μπροστά” στις κινητοποιήσεις μας και θα θέσει προ των ευθυνών τους τα αρμόδια υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Εσωτερικών,Υγείας και Δημόσιας Τάξης – εκπονώντας και υποβάλλοντας ολοκληρωμένο ρυθμιστικό σχέδιο για την ανάπλαση και διάσωση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που  θα φροντίσει την καθαριότητα του κέντρου αυτής της πόλης – μια και αυτό είναι αποκλειστικά δική του αρμοδιότητα.  Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα επαναφέρει τουλάχιστον την πόλη στην κατάσταση, στην οποία την παρέλαβε.

Γι αυτό, την Τρίτη 30 Ιουνίου, στις 3μμ, κυκλώνουμε με χρωματιστές κορδέλες και μπαλόνια το Δημαρχείο στην Πλατεία Κοτζιά, σε μια συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας.

Σύλλογος Κεραμεικού-Γκάζι-Ρουφ “Μέγας Αλέξανδρος”
Εξωραϊστικός Σύλλογος “Ο Λυκαβηττός”
Σύλλογος κατοίκων και επαγγελματιών «Τα Εξάρχεια»
Πολιτιστικός Σύλλογος “Παναθήναια”
Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία για την προστασία της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς  Ελλάδας και Κύπρου  “MOnuMENTA”  (www. monumenta.org)
Σύλλογος Καταστηματαρχών Μοναστηρακίου «Ο Ήφαιστος»
Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Πλάκας
και Ξενοδοχεία του ιστορικού κέντρου

Οι σύλλογοι και ενεργοί πολίτες που συμμετέχουμε σε αυτή την κίνηση αποποιούμαστε κάθε είδους ρατσισμό προς αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, αλλοδαπούς και μη και αποδεχόμαστε αυτονοήτως το παρακάτω ψήφισμα, που έγινε ομοφώνως αποδεκτό κατά την ίδρυση μας:

ΨΗΦΙΣΜΑ
– Καταγγέλλουμε τη συνειδητή υποβάθμιση του “ιστορικού τριγώνου”, που οφείλεται στις πράξεις και στις παραλείψεις της πολιτείας, με την ανοχή και την αδιαφορία της οποίας, η περιοχή μετατράπηκε από πρότυπο προσπάθειας αναβάθμισης την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, σε “αποθήκη ψυχών” και ανεξέλεγκτο γκέτο ανομίας και εξαθλίωσης, το 2009.
– Απαιτούμε την άμεση ενεργοποίηση όλων των φορέων της πολιτείας (Δήμος, Νομαρχία, συναρμόδια Υπουργεία) και τη μεταξύ τους συνεργασία, χωρίς τις συνήθεις δικαιολογίες “οτι αυτά είναι αρμοδιότητες άλλων”.
– Απαιτούμε την άμεση ανακοίνωση χρονοδιαγράμματος, για την εκπόνηση ενός οργανωμένου ρυθμιστικού σχεδίου (στα πρότυπα του αντιστοίχου για την Πλάκα, στις αρχές της δεκαετίας του ‘90), που θα αντιμετωπίσει τα συσσωρευμένα προβλήματα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, με άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.
– Απαιτούμε τη συγκρότηση ειδικού επιτελείου (task force), στελεχωμένου από τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, που θα αναλάβει να αντιμετωπίσει και να καταδιώξει συστηματικά τα κυκλώματα οργανωμένου εγκλήματος, που λυμαίνονται το “ιστορικό τρίγωνο” (ναρκωτικά, πορνεία, εκμετάλλευση λαθρομεταναστών με παράνομα “υπνωτήρια”, παρεμπόριο).
– Απαιτούμε τη διαρκή και συστηματική (βάσει σχεδίου) αστυνόμευση της περιοχής – και όχι αποσπασματικά αστυνομικά μέτρα, με τη στάθμευση μιας κλούβας, που απλώς μεταφέρει το πρόβλημα “λίγο παρακάτω”. Δεν είναι δυνατόν ο αρμόδιος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Αστυνομία, να δηλώνει “οτι οι υπάλληλοι της φοβούνται να μπουν στο γκέτο”, λίγες δεκάδες μέτρα από το Δημαρχείο και το  Αρχηγείο της.
– Απαιτούμε την άμεση ενεργοποίηση των υπηρεσιών πρόνοιας του κράτους και του Δήμου Αθηναίων (με τους χιλιάδες υπαλλήλους), ώστε να αντιμετωπιστεί βάσει οργανωμένου σχεδίου, η έλλειψη περίθαλψης στους αρρώστους (ναρκομανείς και άλλους) και αναξιοπαθούντες, που κατακλύζουν την περιοχή.
– Απαιτούμε την άμεση μεταφορά της μονάδας του ΟΚΑΝΑ, καθώς η περιοχή (με τη συγκέντρωση τόσων δραστηριοτήτων αλλά και μεταναστών) αποτελεί προνομιακό χώρο, για τη δράση των εμπόρων ναρκωτικών.
– Καταγγέλλουμε το σοβαρό πρόβλημα υγιεινής που έχει δημιουργηθεί. Η περιοχή έχει μετατραπεί σε δημόσιο ουρητήριο και αφοδευτήριο. Απαιτούμε την εκπόνηση σχεδίου καθαριότητας, όλες τις ώρες της ημέρας (και όχι μόνο τη νύχτα), καθώς και την ουσιαστική μελέτη για την απομάκρυνση των εστιών μόλυνσης. Ζητούμε ουσιαστική ανακύκλωση  – και όχι το απορριμματοφόρο να ρίχνει στον ίδιο κάδο σκουπίδια και ανακυκλώσιμα υλικά, που με τόσο κόπο έχουν διαχωρίσει οι δημότες.
– Απαιτούμε τον διαρκή έλεγχο των χρήσεων γης, αδειών και συνθηκών ασφαλείας και υγιεινής (άδειες καταστημάτων, ηχορύπανση, χωροταξική διευθέτηση, παράνομο παρκάρισμα και φορτοεκφόρτωση), λόγω και του συνωστισμού που παρατηρείται, σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας και της εβδομάδας.
– Απαιτούμε μέτρα για την επαναφορά της κοινωνικής ζωής στην περιοχή και τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού, με τη δημιουργία σχολείων, παιδικής χαράς, ΚΑΠΗ και άλλων κοινωνικών παροχών.
– Δηλώνουμε διατεθειμένοι να συμμετάσχουμε ενεργά και εθελοντικά ως πολίτες, στην οποιαδήποτε συστηματική προσπάθεια αναβάθμισης της περιοχής.

panem et circenses

Πριν από δυο χρόνια, στην Ηλεία πέθαναν δεκάδες άνθρωποι, καταστράφηκαν ένα σωρό περιουσίες, χάθηκαν χιλιάδες στρέμματα δάσους. Ένα μήνα μετά*, η Ηλεία έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στα καθεστωτικά κόμματα που έχουν υποθηκεύσει εσαεί το παρόν και το μέλλον της (και όχι μόνο το δικό της). Μερικούς μήνες μετά, έρχονταν στο φως πράματα και θάματα -πάλι τα νέα έρχονταν από τη γη της Άλτιδος. Και ένα χρόνο αργότερα, μια μορφή αποκατάστασης της δικαιοσύνης (μικρό καλάθι κράτα) μοιάζει να προκύπτει. Χτες, συνέβαιναν αυτά.

Μπορεί τα  γεγονότα να φαντάζουν άσχετα μεταξύ τους, αλλά μια προσεκτικότερη ματιά οδηγεί στην άκρη του συνεκτικού νήματος. Με την βοήθεια των μηχανισμών προπαγάνδας που, εξυπηρετώντας ίδια συμφέροντα, πορεύονται σε αγαστή σύμπνοια με τους ηθικούς (και υλικούς) αυτουργούς, το ήδη ζελεδιασμένο μυαλό των ανθρώπων γίνεται εντελώς φραπέ, και τους οδηγεί στην αναζήτηση του εχθρού εκεί που τους παίρνει. Που σημαίνει ότι, έχοντας ενσωματώσει την κοσμοθεωρία του υπηκόου, δεν πάει ο νους τους στην περίπτωση να αντιταχθούν σε αυτούς που πραγματικά τους καταστρέφουν τη ζωή, αλλά στρέφονται εναντίον εξιλαστήριων θυμάτων τα οποία προσωποποιούνται στις φιγούρες των πιο αδύναμων. Και εκεί, αυτοί οι παληκαράδες εκτονώνουν τα πιο αρχέγονα και βάρβαρα ένστικτά τους, αυτοϊκανοποιούμενοι ότι απονέμουν δικαιοσύνη με την αυτοδικία. Δικαιοσύνη, εκδίκηση ή εκτόνωση, όπως θες πες το. Η ουσία παραμένει: ο Μεσαίωνας δεν έχει τελειώσει, οι φωτιές ανάβουν και ο όχλος δένει τις μάγισσες στο στύλο, την στιγμή που ο δήμιος ανοίγει το κουτί με τα σπίρτα.

Συνεχίζοντας την σύνδεση των φαινομενικά ασχέτων highlights της τρέχουσας ειδησεογραφίας, οι παληκαράδες της αυτοδικίας και όσοι επιχαίρουν με τέτοιες πράξεις (αλλά και με τέτοιες) ηδονίζονται από εθνική υπερηφάνεια, καθώς οι προβολείς και τα βλέμματα όλου του πλανήτη απόψε είναι στραμμένα στην Αρεοπαγήτου και στις φιέστες του ΥΠΠΟ και της Κυβέρνησης Ηλιθίων. Όλοι αυτοί οι βλαμμένοι επιχαίρουν για έναν πολιτισμό που δεν είναι δικός τους, που τον έχουν σφετεριστεί. Έναν πολιτισμό με τον οποίο το μόνο κοινό που έχουν είναι “τούτη η γη που την πατούνε”. Τον ίδιο αυτό πολιτισμό που χρησιμοποιούν σαν άλλοθι οι ντόπιοι και ξένοι ηγεμόνες**, και από τον οποίο αντλούν τα τσιτάτα που παπαγαλίζουν -και τις πρακτικές που ακόμα και τότε είχαν στηλιτευθεί από λίγους συγχρόνους. Γιατί, φυσικά, ούτε και αυτός ο εξιδανικευμένος (κατά κόρον δε από τους κουτόφραγκους του Αιώνα των Φώτων) πολιτισμός δεν στερείτο πολιτικών τερτιπιών, στρατιωτικής βαρβαρότητας, εκμετάλλευσης, συμφερόντων και καμαρίλας. Τουναντίον, πρώτοι διδάξαντες υπήρξαν ειδικά οι κατασκευαστές των Παρθενώνων και των Βεργίνων (ακόμα πιότερον ίσως αυτοί οι τελευταίοι -όπερ βέβαια ουδώλως μειώνει την πολιτιστική αξία όσων μας κληροδότησαν: έτερον εκάτερον).

Απόψε, λοιπόν, ενώ μεγαλοσχήμονες ηγεμόνες, βιομήχανοι και άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού, θα δεξιώνονται τρώγοντας καναπεδάκια και πίνοντας σαμπάνιες, εν μέσω κούρων και αγγείων, το πόπολο θα στρωθεί με πίτσες και μπύρες μπροστά στην τηλεόραση, για να θαυμάσει ένα πολιτισμό που δεν καταλαβαίνει, και να νιώσει περήφανο για αξίες τις οποίες στην πράξη δεν ενστερνίζεται.

Και, το ωραίον είναι πως κανείς δεν διακρίνει τον παραλογισμό μέσα σε όλο αυτό.

______________________________________
*Δυο χρόνια μετά, ενδιαφέρον είναι το πόσο μέσα έπεσε ο απολογισμός των τότε εθνικών εκλογών σε κάποια σημεία και πόσο έξω σε κάποια άλλα. Άξιος ο μισθός των μηχανισμών προπαγάνδας και στις δυο περιπτώσεις.

**Αν δεν το μάθατε, ολοκληρώθηκαν χτες οι εργασίες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, εδώ στο Βρυξελλοχωριό μας. Οι ηγεμόνες κατέληξαν σε συμπεράσματα σχετικά με:

•  την Συνθήκη της Λισαβόνας (καλό το deal  με την Ιρλανδία -φοβερός ο εκβιασμός του Ιρλανδικού λαού ντε και σώνει να πει το “ναι” στην αρραβωνιάρα ΕΕ) [Μέρος Ι, Παραρτήματα 1 και 3],
• την παράταση της θητείας του Πορτογάλου ηγεμονίσκου,
• την παράνομη μετανάστευση (προσέξτε παρακαλώ πως ο αγγλικός όρος illegal immigration μεταφράστηκε “λαθρομετανάστευση” στα ελληνικά) [Μέρος IV - το αγγλικό κείμενο εδώ],
• το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, τη Βιρμανία, την Βόρεια Κορέα,
• το Ιράν (φοβεροί είναι οι τύποι: ενώ εντός το τειχών αποφασίζονται αυτά  και συμβαίνουν τούτα, την ίδια ώρα κόπτονται για το “δικαίωμα στο συναθροίζεσθαι” της αντιπολίτευσης στο Ιράν!) [Μέρος V, Παράρτημα 8],
• την οικονομική κατάσταση (και όχι κρίση, βάσει του προσεκτικότατου κειμένου) [εκτενέστατο το Μέρος ΙΙΙ],
• τις κλιματικές αλλαγές.

Ρίξτε μια ματιά, 30 σελίδες που καταγράφουν αποφάσεις για την ζωή μας είναι.

τροφή για σκέψη

via

Πόσος καιρός πέρασε από τότε που βλέπαμε το ΝΑΤΟ να μπαίνει στο Αφγανιστάν; Aπό τότε που το ΝΑΤΟ χτύπαγε το Ιράκ; Aπό τότε που βλέπαμε τους Ισραηλινούς να χτυπάνε την Παλαιστίνη; Δεν θυμάμαι.

Θυμάμαι όμως την κοινή γνώμη, σοκαρισμένη. Θυμάμαι τις φρικιαστικές σκηνές πολέμου και καταστροφής. Όλοι νιώθαμε αμήχανοι, μπροστά στη θέα του πολέμου. «Τα συμφέροντα, βλέπεις, το πετρέλαιο…», «και τι σου φταίνει οι λαοί δηλαδή;» Συζητήσεις με έναν κοινό παρονομαστή. Τη φρίκη μπροστά στα εγκλήματα πολέμου, στους χιλιάδες άμαχους νεκρούς, στα παιδιά, στους άνδρες, στις γυναίκες, στους νέους, στους γέρους. Φρίκη! Όλοι ξέραμε. Όλοι καταλαβαίναμε. Όλοι θέλαμε να βοηθήσουμε. Θυμάμαι ένα καραβάνι ελπίδας που ξεκίνησε από τα πάτρια εδάφη για να προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στους ανθρώπους, στην Παλαιστίνη. Τρέξαμε να δώσουμε κάτι. Φάρμακα, παιδικές τροφές, γάζες, αντιβιοτικά. Μέχρι εκεί, όμως. Όχι εδώ.

Τώρα, που η Παλαιστινή, το Ιράκ, το Αφγανιστάν ήρθαν έξω από τις πόρτες μας, θα έλεγε κανείς, ότι θα ήταν η ευκαιρία που περιμέναμε για να τους βοηθήσουμε, χωρίς να χρειάζεται να στείλουμε σε κανένα καραβάνι, τη βοήθειά μας. Γιατί, είναι εδώ εκείνοι που βλέπαμε να χάνονται. Η ανθρωπιά όμως λήγει, μόλις στεγνώσουν τα δάκρυα;**

«Μας έριχναν βόμβες φωσφόρου», μου είπε ένας εικοσάχρονος Παλαιστίνιος που γνωρίσαμε στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης. «Οι γονείς μου κάηκαν. Ο αδερφός μου είναι ακόμα εκεί. Εγώ δεν άντεξα άλλο. Έφυγα. Πέρασα από την Τουρκία απέναντι στη Χίο. Ήμουν στο Άργος πριν μερικές μέρες. Πήγα για να μαζέψω πορτοκάλια αλλά δεν είχε δουλειά και ξαναγύρισα. Δεν έχω να φάω, δεν έχω χαρτιά. Δεν μπορούσα όμως άλλο εκεί. Ξέρεις πώς είναι να φοβάσαι να σε πάρει ο ύπνος; Θα ξυπνήσεις ζωντανός;». Η συζήτησή μας διακόπηκε. Ένα περιπολικό σταμάτησε μπροστά μας και δυο αστυνομικοί βγήκαν έξω. «Τι έχεις μέσα στη σακούλα, ρε;», άρχισαν να του φωνάζουν, «έχεις χαρτιά;»… Γύρισαν και με κοίταξαν. «Μπορείς να συννενοηθείς μαζί του;», με ρώτησαν. «Ξέρει λίγα γαλλικά», τους απάντησα. Του επανέλαβα τις ερωτήσεις. Χαρτιά δεν είχε. Το ήξερα, το ήξεραν. Στη σακούλα είχε ένα μπουκάλι κόκα κόλα. Του το πήραν από τα χέρια, το άνοιξαν και το έχυσαν όλο στο πεζοδρόμιο. «Την επόμενη φορά, δεν θα είσαι τόσο τυχερός», του είπαν. Μπήκαν μέσα στο περιπολικό και έφυγαν. Προχωρήσαμε λίγο πιο κάτω. «Τις προάλλες, μου είπε, στην Ομόνοια, μας ξάπλωσαν κάτω και άρχισαν να μας κλοτσάνε… έτσι χωρίς λόγο…»

Τον κοίταζα προσεκτικά στο πρόσωπο, καθώς μου μιλούσε. Μου φαινόταν γνωστός, σαν κάπου να τον είχα ξαναδεί. Μετά από λίγο θυμήθηκα. Πρέπει να ήταν εκείνο το παιδί που είχα δει, τότε, στις ειδήσεις. Εκείνο με το ματωμένο πρόσωπο, που κράταγε τη σωρό της μάνας του και σπάραζε. Μόλις την είχε βγάλει από τα συντρίμια του σπιτιού της, θυμάμαι έλεγαν οι ρεπόρτερ. Εκείνη η εικόνα είχε κάνει τότε το γύρο του κόσμου. Μας είχε συγκλονισεί. Όχι, δεν τον ρώτησα, αν ήταν αυτός. Ντράπηκα. Μήπως όμως θυμάσαι εσύ την εικόνα που σου λέω;

Χ. Σφ.

 

**Όχι, δεν λήγει η ανθρωπιά. Η ανθρωπιά κι η λύπηση, ο οίκτος κι η φιλανθρωπία είναι εύκολα, βολικά, όταν το αντικείμενό τους βρίσκεται μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μη σου πω ότι σου φτιάχνουν και το ίματζ. Κι αν κατέβεις και σε καμιά πορεία και φωνάξεις, ακόμα καλύτερα: είναι και λυτρωτικό.

Όταν όμως το αντικείμενο της λύπησης και του οίκτου σε πιστέψει (ούτε καν: μη έχοντας άλλη επιλογή, άλλη διέξοδο), έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα για “λίγες γάζες ακόμα, λίγο ιώδιο”, χωρίς πια να ζητάει οίκτο και βοήθεια και λύπηση, αλλά ζητώντας δουλειά, στέγη και αξιοπρέπεια, αλλάζει το θέμα. Γιατί τώρα πια δεν είναι ένας κακομοίρης που αρκείται στην ανθρωπιστική βοήθεια και στα “καραβάνια αλληλεγγύης” και δε φτάνει να του δώσεις μια γάζα, σιάζοντας το μαλλί σου. Θέλει και δικαιώματα. Είναι επικίνδυνος ο αράπης. Θα πάρει τη δουλειά του γιου σου, θα βιάσει την κόρη σου, θα διαρρήξει το σπίτι σου, θα σου κλέψει την τσάντα.

Πάνω από όλα, πριν από όλα, σου χαλάει τη μόστρα της φιλανθρωπίας και τη βιτρίνα της Ερμού. Οπότε, ράους.

Φτου, γέμισε ο τόπος “ξανθιές Μαριάννες”. Ουαί υμίν…

ΥΓ. Με την άδειά σου, επειδή βρήκα το κείμενο πολύ συναισθηματικό, είπα να προσθέσω μια πρέζα κυνισμό και μια τζούρα φαρμάκι, για να ισορροπήσουμε.